Ayodhya Kand Verse 171
पितु हित भरत कीन्हि जसि करनी। सो मुख लाख जाइ नहिं बरनी ॥
सुदिनु सोधि मुनिबर तब आए। सचिव महाजन सकल बोलाए ॥
बैठे राजसभाँ सब जाई। पठए बोलि भरत दोउ भाई ॥
भरतु बसिष्ठ निकट बैठारे। नीति धरममय बचन उचारे ॥
प्रथम कथा सब मुनिबर बरनी। कैकइ कुटिल कीन्हि जसि करनी ॥
भूप धरमब्रतु सत्य सराहा। जेहिं तनु परिहरि प्रेमु निबाहा ॥
कहत राम गुन सील सुभाऊ। सजल नयन पुलकेउ मुनिराऊ ॥
बहुरि लखन सिय प्रीति बखानी। सोक सनेह मगन मुनि ग्यानी ॥
दो. सुनहु भरत भावी प्रबल बिलखि कहेउ मुनिनाथ।
हानि लाभु जीवन मरनु जसु अपजसु बिधि हाथ ॥ १७१ ॥pitu hita bharata kīnhi jasi karanī| so mukha lākha jāi nahiṃ baranī ||
sudinu sodhi munibara taba āe| saciva mahājana sakala bolāe ||
baiṭhe rājasabhā~ saba jāī| paṭhae boli bharata dou bhāī ||
bharatu basiṣṭha nikaṭa baiṭhāre| nīti dharamamaya bacana ucāre ||
prathama kathā saba munibara baranī| kaikai kuṭila kīnhi jasi karanī ||
bhūpa dharamabratu satya sarāhā| jehiṃ tanu parihari premu nibāhā ||
kahata rāma guna sīla subhāū| sajala nayana pulakeu munirāū ||
bahuri lakhana siya prīti bakhānī| soka saneha magana muni gyānī ||
do. sunahu bharata bhāvī prabala bilakhi kaheu muninātha|
hāni lābhu jīvana maranu jasu apajasu bidhi hātha || 171 ||pitu hita bharata kinhi jasi karani so mukha lakha jai nahim barani
sudinu sodhi munibara taba ae saciva mahajana sakala bolae
baithe rajasabha~ saba jai pathae boli bharata dou bhai
bharatu basishtha nikata baithare niti dharamamaya bacana ucare
prathama katha saba munibara barani kaikai kutila kinhi jasi karani
bhupa dharamabratu satya saraha jehim tanu parihari premu nibaha
kahata rama guna sila subhau sajala nayana pulakeu munirau
bahuri lakhana siya priti bakhani soka saneha magana muni gyani
do. sunahu bharata bhavi prabala bilakhi kaheu muninatha
hani labhu jivana maranu jasu apajasu bidhi hatha 171 The deeds Bharat performed for his father's sake could not be described by a million tongues. The sage Vasishtha fixed a propitious time and came, and all ministers and elders were summoned; everyone took their places in the royal assembly and both brothers were called in. Vasishtha seated Bharat beside him and spoke words full of righteousness and statecraft. He narrated first the entire story of Kaikeyi's scheming, then praised King Dasharatha's vow of truth and his dharmic resolve — that even at the cost of his life he had honored his word and his love. Describing Ram's qualities, character, and nature, the sage's eyes filled with tears; then recounting the love of Lakshman and Sita, even this man of wisdom was submerged in grief and affection. Finally, with tear-filled eyes, the sage-lord Vasishtha gently told Bharat — the will of Providence is supreme; gain and loss, life and death, fame and dishonor — all are in the hands of the Creator.
पिता के निमित्त भरत ने जो सब कार्य किए, वे लाखों मुखों से भी वर्णन नहीं हो सकते। शुभ मुहूर्त देखकर मुनि-श्रेष्ठ वसिष्ठ आए, सचिवों और महाजनों को सब बुलाया गया। सब राजसभा में जाकर बैठे और दोनों भाइयों को भी बुलाया गया। वसिष्ठ मुनि ने भरत को अपने समीप बैठाया और नीति तथा धर्म के वचन उच्चारण किए। उन्होंने पहले कैकेई की कुटिलता की सारी कथा कही, फिर राजा दशरथ के सत्य-व्रत और धर्म की सराहना की जिन्होंने देह-त्याग कर भी प्रेम निभाया। राम के गुण, शील और स्वभाव का वर्णन करते हुए मुनिराज के नेत्र सजल हो आए। फिर लक्ष्मण और सीता के प्रेम का बखान किया और ज्ञानी मुनि भी शोक और स्नेह में मगन हो गए। तब विलखते हुए मुनिनाथ वसिष्ठ ने भरत को समझाया — हे भरत, भावी प्रबल है; हानि-लाभ, जीवन-मरण और यश-अपयश सब विधाता के हाथ में है।
This is verse 171 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Dasharatha's Death” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.