Aranya Kand Verse 30
जेहि बिधि कपट कुरंग सँग धाइ चले श्रीराम।
सो छबि सीता राखि उर रटति रहति हरिनाम ॥ २९(ख) ॥jehi bidhi kapaṭa kuraṃga sa~ga dhāi cale śrīrāma|
so chabi sītā rākhi ura raṭati rahati harināma || 29(kha) ||jehi bidhi kapata kuramga sa~ga dhai cale shrirama
so chabi sita rakhi ura ratati rahati harinama 29(kha) This brief sub-doha encapsulates Sita's inner state in captivity: just as Ram had run after the deceptive golden deer, Sita kept that very image of her Lord — running, bow in hand — fixed in her heart, and continued to repeat Hari's name unceasingly, sustaining herself through separation by that remembered vision.
यह एक लघु सोरठा है जिसमें सीता की मनःस्थिति का सार है: जिस प्रकार कपट-मृग के पीछे श्रीराम दौड़ते चले गए थे, उसी दौड़ते हुए प्रभु की छबि को सीता ने अपने हृदय में बसाए रखा और हरिनाम की रट लगाती रहीं।
This is verse 30 of 48 in Aranya Kand (अरण्यकाण्ड), from the section “Ravana's Plot, Maricha & Sita Haran” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.