Uttar Kand Verse 57
मैं जिमि कथा सुनी भव मोचनि। सो प्रसंग सुनु सुमुखि सुलोचनि ॥ प्रथम दच्छ गृह तव अवतारा। सती नाम तब रहा तुम्हारा ॥ दच्छ जग्य तब भा अपमाना। तुम्ह अति क्रोध तजे तब प्राना ॥ मम अनुचरन्ह कीन्ह मख भंगा। जानहु तुम्ह सो सकल प्रसंगा ॥ तब अति सोच भयउ मन मोरें। दुखी भयउँ बियोग प्रिय तोरें ॥ सुंदर बन गिरि सरित तड़ागा। कौतुक देखत फिरउँ बेरागा ॥ गिरि सुमेर उत्तर दिसि दूरी। नील सैल एक सुन्दर भूरी ॥ तासु कनकमय सिखर सुहाए। चारि चारु मोरे मन भाए ॥ तिन्ह पर एक एक बिटप बिसाला। बट पीपर पाकरी रसाला ॥ सैलोपरि सर सुंदर सोहा। मनि सोपान देखि मन मोहा ॥ दो. -सीतल अमल मधुर जल जलज बिपुल बहुरंग। कूजत कल रव हंस गन गुंजत मजुंल भृंग ॥ ५६ ॥
maiṃ jimi kathā sunī bhava mocani| so prasaṃga sunu sumukhi sulocani || prathama daccha gṛha tava avatārā| satī nāma taba rahā tumhārā || daccha jagya taba bhā apamānā| tumha ati krodha taje taba prānā || mama anucaranha kīnha makha bhaṃgā| jānahu tumha so sakala prasaṃgā || taba ati soca bhayau mana moreṃ| dukhī bhayau~ biyoga priya toreṃ || suṃdara bana giri sarita taḍa़āgā| kautuka dekhata phirau~ berāgā || giri sumera uttara disi dūrī| nīla saila eka sundara bhūrī || tāsu kanakamaya sikhara suhāe| cāri cāru more mana bhāe || tinha para eka eka biṭapa bisālā| baṭa pīpara pākarī rasālā || sailopari sara suṃdara sohā| mani sopāna dekhi mana mohā || do. -sītala amala madhura jala jalaja bipula bahuraṃga| kūjata kala rava haṃsa gana guṃjata majuṃla bhṛṃga || 56 ||
maim jimi katha suni bhava mocani so prasamga sunu sumukhi sulocani prathama daccha griha tava avatara sati nama taba raha tumhara daccha jagya taba bha apamana tumha ati krodha taje taba prana mama anucaranha kinha makha bhamga janahu tumha so sakala prasamga taba ati soca bhayau mana morem dukhi bhayau~ biyoga priya torem sumdara bana giri sarita tada़aga kautuka dekhata phirau~ beraga giri sumera uttara disi duri nila saila eka sundara bhuri tasu kanakamaya sikhara suhae cari caru more mana bhae tinha para eka eka bitapa bisala bata pipara pakari rasala sailopari sara sumdara soha mani sopana dekhi mana moha do. -sitala amala madhura jala jalaja bipula bahuramga kujata kala rava hamsa gana gumjata majumla bhrimga 56
Shiva begins the backstory: he recounts how Sati was first born in Daksha's house, was dishonoured at Daksha's yajna, and gave up her life in anger — all of which Uma already knows. Shiva was grief-stricken by her separation and wandered as a renunciant through beautiful forests, mountains, rivers, and lakes. Far to the north of Meru he came upon the glorious Nilgiri mountain with its golden peaks, four great trees (banyan, peepal, cluster-fig, mango), and a magnificent lake with jewelled steps — filled with cool, pure, sweet water, covered with lotuses of many colours, resonant with the melodious cries of swans and the humming of bees. The sight captivated his heart completely.
शिवजी कहते हैं — हे सुमुखि! जिस प्रकार मैंने यह संसार-बंधन से मुक्त करने वाली कथा सुनी, वह प्रसंग सुनो। पहले दक्ष के घर तुम्हारा जन्म 'सती' के नाम से हुआ था; दक्ष-यज्ञ में अपमान होने पर तुमने क्रोध में प्राण त्याग दिए और मेरे अनुचरों ने उस यज्ञ का विध्वंस किया — यह सब तुम जानती हो। उस वियोग से मेरे मन में बड़ी पीड़ा हुई और मैं वैरागी की तरह वनों, पर्वतों, नदियों और तालाबों के सौंदर्य निहारते हुए भटकता रहा। तब सुमेरु के उत्तर में बहुत दूर एक बड़ा सुंदर नील पर्वत है जिसकी सुवर्णमय चोटियाँ और उन पर विशाल वट, पीपल, पाकर और आम के वृक्ष तथा मणियों की सीढ़ियों वाला एक सुंदर सरोवर — जो शीतल, निर्मल और मधुर जल से भरा है, अनेक रंगों के कमलों से सुशोभित है, हंसों के मधुर कलरव और भौंरों की गुंजन से गूँजता है — देखकर मेरा मन मुग्ध हो गया।
This is verse 57 of 132 in Uttar Kand (उत्तरकाण्ड), from the section “Vasishtha's Visit & Garuda's Delusion” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.