Uttar Kand Verse 126
मै कृत्कृत्य भयउँ तव बानी। सुनि रघुबीर भगति रस सानी ॥ राम चरन नूतन रति भई। माया जनित बिपति सब गई ॥ मोह जलधि बोहित तुम्ह भए। मो कहँ नाथ बिबिध सुख दए ॥ मो पहिं होइ न प्रति उपकारा। बंदउँ तव पद बारहिं बारा ॥ पूरन काम राम अनुरागी। तुम्ह सम तात न कोउ बड़भागी ॥ संत बिटप सरिता गिरि धरनी। पर हित हेतु सबन्ह कै करनी ॥ संत हृदय नवनीत समाना। कहा कबिन्ह परि कहै न जाना ॥ निज परिताप द्रवइ नवनीता। पर दुख द्रवहिं संत सुपुनीता ॥ जीवन जन्म सुफल मम भयऊ। तव प्रसाद संसय सब गयऊ ॥ जानेहु सदा मोहि निज किंकर। पुनि पुनि उमा कहइ बिहंगबर ॥ दो. तासु चरन सिरु नाइ करि प्रेम सहित मतिधीर। गयउ गरुड़ बैकुंठ तब हृदयँ राखि रघुबीर ॥ १२५(क) ॥ गिरिजा संत समागम सम न लाभ कछु आन। बिनु हरि कृपा न होइ सो गावहिं बेद पुरान ॥ १२५(ख) ॥
mai kṛtkṛtya bhayau~ tava bānī| suni raghubīra bhagati rasa sānī || rāma carana nūtana rati bhaī| māyā janita bipati saba gaī || moha jaladhi bohita tumha bhae| mo kaha~ nātha bibidha sukha dae || mo pahiṃ hoi na prati upakārā| baṃdau~ tava pada bārahiṃ bārā || pūrana kāma rāma anurāgī| tumha sama tāta na kou baḍa़bhāgī || saṃta biṭapa saritā giri dharanī| para hita hetu sabanha kai karanī || saṃta hṛdaya navanīta samānā| kahā kabinha pari kahai na jānā || nija paritāpa dravai navanītā| para dukha dravahiṃ saṃta supunītā || jīvana janma suphala mama bhayaū| tava prasāda saṃsaya saba gayaū || jānehu sadā mohi nija kiṃkara| puni puni umā kahai bihaṃgabara || do. tāsu carana siru nāi kari prema sahita matidhīra| gayau garuḍa़ baikuṃṭha taba hṛdaya~ rākhi raghubīra || 125(ka) || girijā saṃta samāgama sama na lābha kachu āna| binu hari kṛpā na hoi so gāvahiṃ beda purāna || 125(kha) ||
mai kritkritya bhayau~ tava bani suni raghubira bhagati rasa sani rama carana nutana rati bhai maya janita bipati saba gai moha jaladhi bohita tumha bhae mo kaha~ natha bibidha sukha dae mo pahim hoi na prati upakara bamdau~ tava pada barahim bara purana kama rama anuragi tumha sama tata na kou bada़bhagi samta bitapa sarita giri dharani para hita hetu sabanha kai karani samta hridaya navanita samana kaha kabinha pari kahai na jana nija paritapa dravai navanita para dukha dravahim samta supunita jivana janma suphala mama bhayau tava prasada samsaya saba gayau janehu sada mohi nija kimkara puni puni uma kahai bihamgabara do. tasu carana siru nai kari prema sahita matidhira gayau garuda़ baikumtha taba hridaya~ rakhi raghubira 125(ka) girija samta samagama sama na labha kachu ana binu hari kripa na hoi so gavahim beda purana 125(kha)
With his delusion completely dispelled, Garuda gratefully tells Kakbhushundi: having heard your speech drenched in the nectar of Ram-bhakti, I am fulfilled; fresh love for Ram's feet has been born within me and all the suffering born of maya has departed. You became my boat across the ocean of delusion. Saints live for the benefit of others — like trees, rivers, mountains, and the earth; their hearts are tender as butter, which melts in its own heat, while saints melt in the pain of others. By your grace my life and birth have borne fruit, all doubt has vanished — please always regard me as your servant. Having thus spoken, Garuda bowed his head reverently to Kakbhushundi's feet and departed for Vaikuntha, carrying Raghubir enshrined in his heart.
गरुड़ अपना मोह दूर होने पर भुशुण्डि से कृतज्ञतापूर्वक कहते हैं — आपकी राम-भक्ति से सराबोर वाणी सुनकर मैं कृतकृत्य हो गया; राम के चरणों में नई प्रीति जन्मी और माया-जनित सारी विपत्ति जाती रही। आपने मुझे मोह-सागर से पार कराया। संत वृक्ष, नदी, पर्वत और धरती के समान परहित के लिए जीते हैं; उनका हृदय नवनीत के समान होता है — मक्खन अपनी गर्मी से पिघलता है, संत दूसरे के दुख से द्रवित होते हैं। आपके प्रसाद से मेरे जीवन और जन्म सफल हुए, सारे संशय मिट गए — मुझे सदा अपना सेवक जानें। यह सुनकर गरुड़ रघुबीर को हृदय में धारण करके, सादर शिर नवाकर, प्रसन्न-चित्त वैकुण्ठ लौट गए।
This is verse 126 of 132 in Uttar Kand (उत्तरकाण्ड), from the section “The Glory of Devotion & the Conclusion” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.