Lanka Kand Verse 42
जब तेहिं कीन्ह राम कै निंदा। क्रोधवंत अति भयउ कपिंदा ॥ हरि हर निंदा सुनइ जो काना। होइ पाप गोघात समाना ॥ कटकटान कपिकुंजर भारी। दुहु भुजदंड तमकि महि मारी ॥ डोलत धरनि सभासद खसे। चले भाजि भय मारुत ग्रसे ॥ गिरत सँभारि उठा दसकंधर। भूतल परे मुकुट अति सुंदर ॥ कछु तेहिं लै निज सिरन्हि सँवारे। कछु अंगद प्रभु पास पबारे ॥ आवत मुकुट देखि कपि भागे। दिनहीं लूक परन बिधि लागे ॥ की रावन करि कोप चलाए। कुलिस चारि आवत अति धाए ॥ कह प्रभु हँसि जनि हृदयँ डेराहू। लूक न असनि केतु नहिं राहू ॥ ए किरीट दसकंधर केरे। आवत बालितनय के प्रेरे ॥ दो. तरकि पवनसुत कर गहे आनि धरे प्रभु पास। कौतुक देखहिं भालु कपि दिनकर सरिस प्रकास ॥ ३२(क) ॥
jaba tehiṃ kīnha rāma kai niṃdā| krodhavaṃta ati bhayau kapiṃdā || hari hara niṃdā sunai jo kānā| hoi pāpa goghāta samānā || kaṭakaṭāna kapikuṃjara bhārī| duhu bhujadaṃḍa tamaki mahi mārī || ḍolata dharani sabhāsada khase| cale bhāji bhaya māruta grase || girata sa~bhāri uṭhā dasakaṃdhara| bhūtala pare mukuṭa ati suṃdara || kachu tehiṃ lai nija siranhi sa~vāre| kachu aṃgada prabhu pāsa pabāre || āvata mukuṭa dekhi kapi bhāge| dinahīṃ lūka parana bidhi lāge || kī rāvana kari kopa calāe| kulisa cāri āvata ati dhāe || kaha prabhu ha~si jani hṛdaya~ ḍerāhū| lūka na asani ketu nahiṃ rāhū || e kirīṭa dasakaṃdhara kere| āvata bālitanaya ke prere || do. taraki pavanasuta kara gahe āni dhare prabhu pāsa| kautuka dekhahiṃ bhālu kapi dinakara sarisa prakāsa || 32(ka) ||
jaba tehim kinha rama kai nimda krodhavamta ati bhayau kapimda hari hara nimda sunai jo kana hoi papa goghata samana katakatana kapikumjara bhari duhu bhujadamda tamaki mahi mari dolata dharani sabhasada khase cale bhaji bhaya maruta grase girata sa~bhari utha dasakamdhara bhutala pare mukuta ati sumdara kachu tehim lai nija siranhi sa~vare kachu amgada prabhu pasa pabare avata mukuta dekhi kapi bhage dinahim luka parana bidhi lage ki ravana kari kopa calae kulisa cari avata ati dhae kaha prabhu ha~si jani hridaya~ derahu luka na asani ketu nahim rahu e kirita dasakamdhara kere avata balitanaya ke prere do. taraki pavanasuta kara gahe ani dhare prabhu pasa kautuka dekhahim bhalu kapi dinakara sarisa prakasa 32(ka)
When Ravan blasphemed Ram, the mighty monkey-chief Angad blazed with wrath, for hearing abuse of Hari and Hara is a sin equal to killing a cow. Angad gnashed his teeth and struck both his great arms on the ground with tremendous force — the earth shook, the courtiers fell from their seats and fled in terror. Ravan staggered but steadied himself, while his magnificent crowns crashed to the floor. Some he retrieved and replaced on his heads; others Angad hurled toward Ram's camp. The monkey army panicked at the sight — could fireballs be falling in daylight? Ram smiled and calmed them, saying these were no meteors, comets, or Rahu but the crowns of the ten-headed one sent by Bali's son. Angad leapt and caught them and laid them at Ram's feet, and the bears and monkeys marvelled at their sun-like brilliance.
जब रावण ने राम की निंदा की तो श्रेष्ठ वानर अंगद अत्यंत क्रोधित हो गए — क्योंकि हरि-हर की निंदा सुनना गोहत्या के पाप के समान है। अंगद ने कटकटाते हुए दोनों भुजदंड तमककर पृथ्वी पर मारे — धरती हिल गई, सभासद गिर पड़े और भय से भागने लगे। गिरते-सँभलते दशकंधर उठा तो उसके सुंदर मुकुट भूमि पर जा गिरे। कुछ मुकुट रावण ने उठाकर अपने सिरों पर सँवारे, कुछ अंगद ने प्रभु राम के पास फेंक दिए। आते हुए मुकुट देखकर वानर डर गए — दिन में ही उल्काएँ गिर रही हैं क्या? राम ने हँसकर कहा — डरो मत, ये उल्का नहीं, केतु नहीं, राहु नहीं; ये दशकंधर के किरीट हैं जो बालि के पुत्र अंगद के प्रेरणा से आ रहे हैं। अंगद ने छलाँग मारकर उन्हें हाथों में थाम लिया और प्रभु के पास रख दिए; भालू और वानर सूर्य जैसी उनकी आभा देखकर आनंदित हो गए।
This is verse 42 of 148 in Lanka Kand (लंकाकाण्ड), from the section “Angad's Embassy” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.