Lanka Kand Verse 106
मज्जहि भूत पिसाच बेताला। प्रमथ महा झोटिंग कराला ॥ काक कंक लै भुजा उड़ाहीं। एक ते छीनि एक लै खाहीं ॥ एक कहहिं ऐसिउ सौंघाई। सठहु तुम्हार दरिद्र न जाई ॥ कहँरत भट घायल तट गिरे। जहँ तहँ मनहुँ अर्धजल परे ॥ खैंचहिं गीध आँत तट भए। जनु बंसी खेलत चित दए ॥ बहु भट बहहिं चढ़े खग जाहीं। जनु नावरि खेलहिं सरि माहीं ॥ जोगिनि भरि भरि खप्पर संचहिं। भूत पिसाच बधू नभ नंचहिं ॥ भट कपाल करताल बजावहिं। चामुंडा नाना बिधि गावहिं ॥ जंबुक निकर कटक्कट कट्टहिं। खाहिं हुआहिं अघाहिं दपट्टहिं ॥ कोटिन्ह रुंड मुंड बिनु डोल्लहिं। सीस परे महि जय जय बोल्लहिं ॥ छं. बोल्लहिं जो जय जय मुंड रुंड प्रचंड सिर बिनु धावहीं। खप्परिन्ह खग्ग अलुज्झि जुज्झहिं सुभट भटन्ह ढहावहीं ॥ बानर निसाचर निकर मर्दहिं राम बल दर्पित भए। संग्राम अंगन सुभट सोवहिं राम सर निकरन्हि हए ॥ दो. रावन हृदयँ बिचारा भा निसिचर संघार। मैं अकेल कपि भालु बहु माया करौं अपार ॥ ८८ ॥
majjahi bhūta pisāca betālā| pramatha mahā jhoṭiṃga karālā || kāka kaṃka lai bhujā uḍa़āhīṃ| eka te chīni eka lai khāhīṃ || eka kahahiṃ aisiu sauṃghāī| saṭhahu tumhāra daridra na jāī || kaha~rata bhaṭa ghāyala taṭa gire| jaha~ taha~ manahu~ ardhajala pare || khaiṃcahiṃ gīdha ā~ta taṭa bhae| janu baṃsī khelata cita dae || bahu bhaṭa bahahiṃ caḍha़e khaga jāhīṃ| janu nāvari khelahiṃ sari māhīṃ || jogini bhari bhari khappara saṃcahiṃ| bhūta pisāca badhū nabha naṃcahiṃ || bhaṭa kapāla karatāla bajāvahiṃ| cāmuṃḍā nānā bidhi gāvahiṃ || jaṃbuka nikara kaṭakkaṭa kaṭṭahiṃ| khāhiṃ huāhiṃ aghāhiṃ dapaṭṭahiṃ || koṭinha ruṃḍa muṃḍa binu ḍollahiṃ| sīsa pare mahi jaya jaya bollahiṃ || chaṃ. bollahiṃ jo jaya jaya muṃḍa ruṃḍa pracaṃḍa sira binu dhāvahīṃ| khapparinha khagga alujjhi jujjhahiṃ subhaṭa bhaṭanha ḍhahāvahīṃ || bānara nisācara nikara mardahiṃ rāma bala darpita bhae| saṃgrāma aṃgana subhaṭa sovahiṃ rāma sara nikaranhi hae || do. rāvana hṛdaya~ bicārā bhā nisicara saṃghāra| maiṃ akela kapi bhālu bahu māyā karauṃ apāra || 88 ||
majjahi bhuta pisaca betala pramatha maha jhotimga karala kaka kamka lai bhuja uda़ahim eka te chini eka lai khahim eka kahahim aisiu saumghai sathahu tumhara daridra na jai kaha~rata bhata ghayala tata gire jaha~ taha~ manahu~ ardhajala pare khaimcahim gidha a~ta tata bhae janu bamsi khelata cita dae bahu bhata bahahim cadha़e khaga jahim janu navari khelahim sari mahim jogini bhari bhari khappara samcahim bhuta pisaca badhu nabha namcahim bhata kapala karatala bajavahim camumda nana bidhi gavahim jambuka nikara katakkata kattahim khahim huahim aghahim dapattahim kotinha rumda mumda binu dollahim sisa pare mahi jaya jaya bollahim cham. bollahim jo jaya jaya mumda rumda pracamda sira binu dhavahim khapparinha khagga alujjhi jujjhahim subhata bhatanha dhahavahim banara nisacara nikara mardahim rama bala darpita bhae samgrama amgana subhata sovahim rama sara nikaranhi hae do. ravana hridaya~ bicara bha nisicara samghara maim akela kapi bhalu bahu maya karaum apara 88
On the battlefield, ghosts, ghouls, and vetalas revel in the carnage; fearsome pretas and mighty spirits roam freely. Crows and vultures snatch the severed arms of warriors, fighting each other for their grim feast. Wounded heroes lie fallen on the riverbank like bodies half-submerged in water, while vultures pull out their entrails as if fishing intently with a line. Ravan reflects inwardly that the demon host is being annihilated — he is alone while the monkeys and bears are many — and resolves to unleash boundless illusion (maya) against them.
युद्धभूमि में भूत, पिशाच और वेताल डूब-डूब कर आनंद मना रहे हैं; प्रमथ और महाभीषण प्राणी चारों ओर मँडरा रहे हैं। काक और कंक गिद्ध योद्धाओं की भुजाएँ उठा-उठाकर उड़ा रहे हैं, एक-दूसरे से छीनकर खा रहे हैं। घायल वीर नदी के किनारे गिरे पड़े हैं, जैसे अधजल में पड़ी हों लाशें; गीध उनकी आँतें खींच रहे हैं, मानो एकाग्र चित्त से बंसी खेल रहे हों। रावण के हृदय में विचार आया कि राक्षसों का संहार हो रहा है—मैं अकेला हूँ और वानर-भालू असंख्य हैं; अतः अब मुझे अपार माया का आश्रय लेना चाहिए।
This is verse 106 of 148 in Lanka Kand (लंकाकाण्ड), from the section “The Ram-Ravan Battle” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.