Bala Kand Verse 162
गुरहि प्रनामु मनहिं मन कीन्हा। अति लाघवँ उठाइ धनु लीन्हा॥ दमकेउ दामिनि जिमि जब लयऊ। पुनि नभ धनु मंडल सम भयऊ॥3॥ लेत चढ़ावत खैंचत गाढ़ें। काहुँ न लखा देख सबु ठाढ़ें॥ तेहि छन राम मध्य धनु तोरा। भरे भुवन धुनि घोर कठोरा॥4॥
gurahi pranāmu manahiṃ mana kīnhā| ati lāghava~ uṭhāi dhanu līnhā|| damakeu dāmini jimi jaba layaū| puni nabha dhanu maṃḍala sama bhayaū||3|| leta caḍha़āvata khaiṃcata gāḍha़eṃ| kāhu~ na lakhā dekha sabu ṭhāḍha़eṃ|| tehi chana rāma madhya dhanu torā| bhare bhuvana dhuni ghora kaṭhorā||4||
gurahi pranamu manahim mana kinha ati laghava~ uthai dhanu linha damakeu damini jimi jaba layau puni nabha dhanu mamdala sama bhayau3 leta cadha़avata khaimcata gadha़em kahu~ na lakha dekha sabu thadha़em tehi chana rama madhya dhanu tora bhare bhuvana dhuni ghora kathora4
Ram paid silent homage to his guru and with effortless speed lifted the bow. As he took it in hand it flashed like lightning, then curved in the sky like a rainbow. Taking, stringing, drawing — no one caught the moment. All saw Ram standing firm. In that instant Ram broke the bow in the middle. A terrible, thunderous sound filled every world.
राम ने मन ही मन गुरु को प्रणाम किया और अत्यंत फुर्ती से धनुष उठा लिया। जब उसे हाथ में लिया तो वह बिजली की तरह चमका और फिर आकाश में मंडलाकार हो गया। उठाते, चढ़ाते, खींचते — किसी को पता नहीं लगा। सबने राम को खड़ा देखा। उसी क्षण राम ने धनुष को बीच से तोड़ दिया — भयंकर कठोर ध्वनि से सारे लोक भर गए।
This is verse 162 of 211 in Bala Kand (बालकाण्ड), from the section “Dhanush Yagna & Sita Swayamvar” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.