Ayodhya Kand Verse 92
भइ दिनकर कुल बिटप कुठारी। कुमति कीन्ह सब बिस्व दुखारी ॥
भयउ बिषादु निषादहि भारी। राम सीय महि सयन निहारी ॥
बोले लखन मधुर मृदु बानी। ग्यान बिराग भगति रस सानी ॥
काहु न कोउ सुख दुख कर दाता। निज कृत करम भोग सबु भ्राता ॥
जोग बियोग भोग भल मंदा। हित अनहित मध्यम भ्रम फंदा ॥
जनमु मरनु जहँ लगि जग जालू। संपती बिपति करमु अरु कालू ॥
धरनि धामु धनु पुर परिवारू। सरगु नरकु जहँ लगि ब्यवहारू ॥
देखिअ सुनिअ गुनिअ मन माहीं। मोह मूल परमारथु नाहीं ॥
दो. सपनें होइ भिखारि नृप रंकु नाकपति होइ।
जागें लाभु न हानि कछु तिमि प्रपंच जियँ जोइ ॥ ९२ ॥bhai dinakara kula biṭapa kuṭhārī| kumati kīnha saba bisva dukhārī ||
bhayau biṣādu niṣādahi bhārī| rāma sīya mahi sayana nihārī ||
bole lakhana madhura mṛdu bānī| gyāna birāga bhagati rasa sānī ||
kāhu na kou sukha dukha kara dātā| nija kṛta karama bhoga sabu bhrātā ||
joga biyoga bhoga bhala maṃdā| hita anahita madhyama bhrama phaṃdā ||
janamu maranu jaha~ lagi jaga jālū| saṃpatī bipati karamu aru kālū ||
dharani dhāmu dhanu pura parivārū| saragu naraku jaha~ lagi byavahārū ||
dekhia sunia gunia mana māhīṃ| moha mūla paramārathu nāhīṃ ||
do. sapaneṃ hoi bhikhāri nṛpa raṃku nākapati hoi|
jāgeṃ lābhu na hāni kachu timi prapaṃca jiya~ joi || 92 ||bhai dinakara kula bitapa kuthari kumati kinha saba bisva dukhari
bhayau bishadu nishadahi bhari rama siya mahi sayana nihari
bole lakhana madhura mridu bani gyana biraga bhagati rasa sani
kahu na kou sukha dukha kara data nija krita karama bhoga sabu bhrata
joga biyoga bhoga bhala mamda hita anahita madhyama bhrama phamda
janamu maranu jaha~ lagi jaga jalu sampati bipati karamu aru kalu
dharani dhamu dhanu pura parivaru saragu naraku jaha~ lagi byavaharu
dekhia sunia gunia mana mahim moha mula paramarathu nahim
do. sapanem hoi bhikhari nripa ramku nakapati hoi
jagem labhu na hani kachu timi prapamca jiya~ joi 92 Guha says Kaikeyi became an axe to the tree of the solar dynasty and plunged the whole world into grief. The Nishad chief was stricken with deep sorrow seeing Ram and Sita lying on the ground. Then Lakshman spoke in sweet and gentle tones, suffused with the essence of knowledge, detachment, and devotion: 'Brother, no one is the giver of another's joy or sorrow — everyone experiences only the fruit of their own actions. Union and separation, pleasure, good and evil, friendship, enmity, and indifference — all are the net of illusion. Birth, death, prosperity, adversity, karma, time, earth, home, wealth, city, family, heaven, hell — all that constitutes this world's transactions — when observed, heard, and reflected upon, they are rooted in delusion and have no ultimate existence.'
गुह कहता है कि कैकेयी सूर्यकुल-रूपी वृक्ष की कुल्हाड़ी बनी और उसने सारे विश्व को दुखी कर दिया। निषाद को भारी विषाद हुआ — राम-सीता को धरती पर सोते देखकर। तब लक्ष्मण ने ज्ञान-वैराग्य-भक्ति-रस से पगी मधुर और मृदु वाणी में कहा — 'भाई, कोई किसी को सुख-दुख का देने वाला नहीं है — अपने किए कर्म का फल सब भोगते हैं। मिलना-बिछुड़ना, भोग, भला-बुरा, हित-अहित-मध्यम — ये सब मोह के जाल हैं। जन्म-मरण, संपत्ति-विपत्ति, कर्म, काल, धरती-घर-धन-नगर-परिवार, स्वर्ग-नरक — जहाँ तक जगत का व्यवहार है — ये सब देखने-सुनने और मन में सोचने पर मोह की जड़ से उत्पन्न हैं, इनका परमार्थ में कोई अस्तित्व नहीं।'
This is verse 92 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Ram Departs Ayodhya — Tamsa & Shrungaverapur” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.