Ayodhya Kand Verse 67
मोहि मग चलत न होइहि हारी। छिनु छिनु चरन सरोज निहारी ॥
सबहि भाँति पिय सेवा करिहौं। मारग जनित सकल श्रम हरिहौं ॥
पाय पखारी बैठि तरु छाहीं। करिहउँ बाउ मुदित मन माहीं ॥
श्रम कन सहित स्याम तनु देखें। कहँ दुख समउ प्रानपति पेखें ॥
सम महि तृन तरुपल्लव डासी। पाग पलोटिहि सब निसि दासी ॥
बारबार मृदु मूरति जोही। लागहि तात बयारि न मोही।
को प्रभु सँग मोहि चितवनिहारा। सिंघबधुहि जिमि ससक सिआरा ॥
मैं सुकुमारि नाथ बन जोगू। तुम्हहि उचित तप मो कहुँ भोगू ॥
दो. ऐसेउ बचन कठोर सुनि जौं न ह्रदउ बिलगान।
तौ प्रभु बिषम बियोग दुख सहिहहिं पावँर प्रान ॥ ६७ ॥mohi maga calata na hoihi hārī| chinu chinu carana saroja nihārī ||
sabahi bhā~ti piya sevā karihauṃ| māraga janita sakala śrama harihauṃ ||
pāya pakhārī baiṭhi taru chāhīṃ| karihau~ bāu mudita mana māhīṃ ||
śrama kana sahita syāma tanu dekheṃ| kaha~ dukha samau prānapati pekheṃ ||
sama mahi tṛna tarupallava ḍāsī| pāga paloṭihi saba nisi dāsī ||
bārabāra mṛdu mūrati johī| lāgahi tāta bayāri na mohī|
ko prabhu sa~ga mohi citavanihārā| siṃghabadhuhi jimi sasaka siārā ||
maiṃ sukumāri nātha bana jogū| tumhahi ucita tapa mo kahu~ bhogū ||
do. aiseu bacana kaṭhora suni jauṃ na hradau bilagāna|
tau prabhu biṣama biyoga dukha sahihahiṃ pāva~ra prāna || 67 ||mohi maga calata na hoihi hari chinu chinu carana saroja nihari
sabahi bha~ti piya seva karihaum maraga janita sakala shrama harihaum
paya pakhari baithi taru chahim karihau~ bau mudita mana mahim
shrama kana sahita syama tanu dekhem kaha~ dukha samau pranapati pekhem
sama mahi trina tarupallava dasi paga palotihi saba nisi dasi
barabara mridu murati johi lagahi tata bayari na mohi
ko prabhu sa~ga mohi citavanihara simghabadhuhi jimi sasaka siara
maim sukumari natha bana jogu tumhahi ucita tapa mo kahu~ bhogu
do. aiseu bacana kathora suni jaum na hradau bilagana
tau prabhu bishama biyoga dukha sahihahim pava~ra prana 67 Sita says: 'I will not grow weary on the road, for I will behold your lotus feet at every step. I will serve you in every way and dispel all the fatigue of the journey — washing your feet and seating you in the shade of a tree, I will joyfully fan you. At the sight of your dark form with its beads of perspiration, where will sorrow find room? Your maidservant will spread grass and leaves as a bed and press your feet through the night; gazing repeatedly at your gentle form, I will not even feel the breeze. Who looks at me beside the lord — like a rabbit or jackal beside a lioness? You say the forest suits you and comfort suits me — but if even these harsh words do not rend my heart, then these wretched vital breaths will simply endure the terrible pain of your separation.'
सीता कहती हैं — 'मुझे मार्ग पर चलते हुए थकान नहीं होगी, क्योंकि हर क्षण आपके चरण-कमल देखती रहूँगी। हर प्रकार से आपकी सेवा करूँगी और मार्ग का सारा श्रम दूर करूँगी — पाँव धोकर पेड़ की छाँव में बैठाकर प्रसन्न मन से पंखा झलूँगी। श्रम-बिन्दुओं सहित आपका श्याम शरीर देखकर दुख कहाँ टिकेगा? दासी घास और पत्ते बिछाकर सारी रात पाँव दबाएगी — बार-बार आपकी कोमल मूर्ति देखने से लगेगा कि हवा भी नहीं लगती। प्रभु के साथ मुझे देखने वाला कौन है — जैसे सिंहनी के साथ खरगोश और सियार? मैं सुकुमारी हूँ — आप वन के योग्य हैं और मुझे भोग के योग्य? ऐसे कठोर वचन सुनकर भी यदि हृदय न बिदके, तो ये दुर्बल प्राण प्रभु के वियोग का भयंकर दुख सह लेंगे।'
This is verse 67 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Farewell of Ram, Sita & Lakshman” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.