Ayodhya Kand Verse 64
सुनि मृदु बचन मनोहर पिय के। लोचन ललित भरे जल सिय के ॥
सीतल सिख दाहक भइ कैंसें। चकइहि सरद चंद निसि जैंसें ॥
उतरु न आव बिकल बैदेही। तजन चहत सुचि स्वामि सनेही ॥
बरबस रोकि बिलोचन बारी। धरि धीरजु उर अवनिकुमारी ॥
लागि सासु पग कह कर जोरी। छमबि देबि बड़ि अबिनय मोरी ॥
दीन्हि प्रानपति मोहि सिख सोई। जेहि बिधि मोर परम हित होई ॥
मैं पुनि समुझि दीखि मन माहीं। पिय बियोग सम दुखु जग नाहीं ॥
दो. प्राननाथ करुनायतन सुंदर सुखद सुजान।
तुम्ह बिनु रघुकुल कुमुद बिधु सुरपुर नरक समान ॥ ६४ ॥suni mṛdu bacana manohara piya ke| locana lalita bhare jala siya ke ||
sītala sikha dāhaka bhai kaiṃseṃ| cakaihi sarada caṃda nisi jaiṃseṃ ||
utaru na āva bikala baidehī| tajana cahata suci svāmi sanehī ||
barabasa roki bilocana bārī| dhari dhīraju ura avanikumārī ||
lāgi sāsu paga kaha kara jorī| chamabi debi baḍa़i abinaya morī ||
dīnhi prānapati mohi sikha soī| jehi bidhi mora parama hita hoī ||
maiṃ puni samujhi dīkhi mana māhīṃ| piya biyoga sama dukhu jaga nāhīṃ ||
do. prānanātha karunāyatana suṃdara sukhada sujāna|
tumha binu raghukula kumuda bidhu surapura naraka samāna || 64 ||suni mridu bacana manohara piya ke locana lalita bhare jala siya ke
sitala sikha dahaka bhai kaimsem cakaihi sarada camda nisi jaimsem
utaru na ava bikala baidehi tajana cahata suci svami sanehi
barabasa roki bilocana bari dhari dhiraju ura avanikumari
lagi sasu paga kaha kara jori chamabi debi bada़i abinaya mori
dinhi pranapati mohi sikha soi jehi bidhi mora parama hita hoi
maim puni samujhi dikhi mana mahim piya biyoga sama dukhu jaga nahim
do. prananatha karunayatana sumdara sukhada sujana
tumha binu raghukula kumuda bidhu surapura naraka samana 64 Hearing Ram's gentle and beautiful words, Sita's eyes filled with tears — just as the moonlight of an autumn night burns the chakvi bird, so this cooling counsel of her husband scorched Sita's heart. The daughter of Janaka found no words to reply, overwhelmed as she was, for her pure-hearted lord was intent on leaving her behind. Forcibly restraining her tears and steadying herself, she clasped her mother-in-law's feet and pleaded: 'Mother, forgive this great impertinence of mine.' She then said: 'My lord has given me the counsel that is for my highest good — yet when I searched my heart, I found there is no sorrow equal to separation from one's beloved.'
राम के मृदु और मनोहर वचन सुनकर सीता के नेत्र भर आए — जैसे शरद ऋतु की चाँदनी रात में चकवी को चंद्रमा का प्रकाश दाहक लगता है, वैसे ही उन्हें पति का यह शीतल उपदेश जला रहा था। विदेही सीता उत्तर देने में असमर्थ हैं और व्याकुल हैं — क्योंकि उनके पावन स्वामी उन्हें त्यागकर जाना चाहते हैं। वे जबरन आँसू रोककर और हृदय में धीरज धरकर, सास के चरण पकड़कर विनती करती हैं — 'देवी, मेरी बड़ी अशिष्टता क्षमा करें।' फिर कहती हैं — 'प्राणपति ने मुझे वही उपदेश दिया है जिससे मेरा परम हित हो; किंतु मैंने मन में सोचकर देखा — पिय-वियोग के समान कोई दुख नहीं।'
This is verse 64 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Farewell of Ram, Sita & Lakshman” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.