Ayodhya Kand Verse 53
तात जाउँ बलि बेगि नहाहू। जो मन भाव मधुर कछु खाहू ॥
पितु समीप तब जाएहु भैआ। भइ बड़ि बार जाइ बलि मैआ ॥
मातु बचन सुनि अति अनुकूला। जनु सनेह सुरतरु के फूला ॥
सुख मकरंद भरे श्रियमूला। निरखि राम मनु भवरुँ न भूला ॥
धरम धुरीन धरम गति जानी। कहेउ मातु सन अति मृदु बानी ॥
पिताँ दीन्ह मोहि कानन राजू। जहँ सब भाँति मोर बड़ काजू ॥
आयसु देहि मुदित मन माता। जेहिं मुद मंगल कानन जाता ॥
जनि सनेह बस डरपसि भोरें। आनँदु अंब अनुग्रह तोरें ॥
दो. बरष चारिदस बिपिन बसि करि पितु बचन प्रमान।
आइ पाय पुनि देखिहउँ मनु जनि करसि मलान ॥ ५३ ॥tāta jāu~ bali begi nahāhū| jo mana bhāva madhura kachu khāhū ||
pitu samīpa taba jāehu bhaiā| bhai baḍa़i bāra jāi bali maiā ||
mātu bacana suni ati anukūlā| janu saneha surataru ke phūlā ||
sukha makaraṃda bhare śriyamūlā| nirakhi rāma manu bhavaru~ na bhūlā ||
dharama dhurīna dharama gati jānī| kaheu mātu sana ati mṛdu bānī ||
pitā~ dīnha mohi kānana rājū| jaha~ saba bhā~ti mora baḍa़ kājū ||
āyasu dehi mudita mana mātā| jehiṃ muda maṃgala kānana jātā ||
jani saneha basa ḍarapasi bhoreṃ| āna~du aṃba anugraha toreṃ ||
do. baraṣa cāridasa bipina basi kari pitu bacana pramāna|
āi pāya puni dekhihau~ manu jani karasi malāna || 53 ||tata jau~ bali begi nahahu jo mana bhava madhura kachu khahu
pitu samipa taba jaehu bhaia bhai bada़i bara jai bali maia
matu bacana suni ati anukula janu saneha surataru ke phula
sukha makaramda bhare shriyamula nirakhi rama manu bhavaru~ na bhula
dharama dhurina dharama gati jani kaheu matu sana ati mridu bani
pita~ dinha mohi kanana raju jaha~ saba bha~ti mora bada़ kaju
ayasu dehi mudita mana mata jehim muda mamgala kanana jata
jani saneha basa darapasi bhorem ana~du amba anugraha torem
do. barasha caridasa bipina basi kari pitu bacana pramana
ai paya puni dekhihau~ manu jani karasi malana 53 Mother Kausalya says: 'Quickly go and bathe, eat something sweet as you wish — then go to your father; it has grown very late.' To Ram these words feel like the blossoms of a wish-fulfilling tree of parental love — filled with the nectar of comfort. But Ram's mind did not wander — devoted to dharma and knowing dharma's course, he speaks to his mother in the most gentle voice possible: 'Father has given me the kingdom of the forest — where in every way my greatest work awaits. Give your command with a joyful heart so that my forest journey may be filled with joy and blessing. Do not be afraid at dawn out of love. After dwelling in the forest for fourteen years, honouring father's word as my highest truth, I will return and touch your feet — do not let your heart grow heavy.'
माता कौसल्या ने कहा: "जल्दी नहाओ, जो मन चाहे मीठा खाओ — फिर पिताजी के पास जाना।" माता के शब्द राम को स्नेह-रूपी कल्पतरु के फूलों की तरह लगे — सुख-मकरंद भरे। पर राम का मन भटका नहीं — धर्म की गति जानकर उन्होंने माता से अत्यंत मृदु वाणी में कहा: "पिताजी ने मुझे वन का राज्य दिया है — वहाँ सब प्रकार मेरा बड़ा काम है। प्रसन्न मन से आज्ञा दो जिससे वन-गमन मुद-मंगलमय हो। स्नेह-वश भोर में डरना मत। चौदह वर्ष वन में रहकर पिता का वचन मानकर लौटूंगा, पाय छूऊंगा — मन मलान मत करो।"
This is verse 53 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Ram's Exile — Kaikeyi's Decree & Ram's Acceptance” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.