Ayodhya Kand Verse 324
राम मातु गुर पद सिरु नाई। प्रभु पद पीठ रजायसु पाई ॥
नंदिगावँ करि परन कुटीरा। कीन्ह निवासु धरम धुर धीरा ॥
जटाजूट सिर मुनिपट धारी। महि खनि कुस साँथरी सँवारी ॥
असन बसन बासन ब्रत नेमा। करत कठिन रिषिधरम सप्रेमा ॥
भूषन बसन भोग सुख भूरी। मन तन बचन तजे तिन तूरी ॥
अवध राजु सुर राजु सिहाई। दसरथ धनु सुनि धनदु लजाई ॥
तेहिं पुर बसत भरत बिनु रागा। चंचरीक जिमि चंपक बागा ॥
रमा बिलासु राम अनुरागी। तजत बमन जिमि जन बड़भागी ॥
दो. राम पेम भाजन भरतु बड़े न एहिं करतूति।
चातक हंस सराहिअत टेंक बिबेक बिभूति ॥ ३२४ ॥rāma mātu gura pada siru nāī| prabhu pada pīṭha rajāyasu pāī ||
naṃdigāva~ kari parana kuṭīrā| kīnha nivāsu dharama dhura dhīrā ||
jaṭājūṭa sira munipaṭa dhārī| mahi khani kusa sā~tharī sa~vārī ||
asana basana bāsana brata nemā| karata kaṭhina riṣidharama sapremā ||
bhūṣana basana bhoga sukha bhūrī| mana tana bacana taje tina tūrī ||
avadha rāju sura rāju sihāī| dasaratha dhanu suni dhanadu lajāī ||
tehiṃ pura basata bharata binu rāgā| caṃcarīka jimi caṃpaka bāgā ||
ramā bilāsu rāma anurāgī| tajata bamana jimi jana baḍa़bhāgī ||
do. rāma pema bhājana bharatu baḍa़e na ehiṃ karatūti|
cātaka haṃsa sarāhiata ṭeṃka bibeka bibhūti || 324 ||rama matu gura pada siru nai prabhu pada pitha rajayasu pai
namdigava~ kari parana kutira kinha nivasu dharama dhura dhira
jatajuta sira munipata dhari mahi khani kusa sa~thari sa~vari
asana basana basana brata nema karata kathina rishidharama saprema
bhushana basana bhoga sukha bhuri mana tana bacana taje tina turi
avadha raju sura raju sihai dasaratha dhanu suni dhanadu lajai
tehim pura basata bharata binu raga camcarika jimi campaka baga
rama bilasu rama anuragi tajata bamana jimi jana bada़bhagi
do. rama pema bhajana bharatu bada़e na ehim karatuti
cataka hamsa sarahiata temka bibeka bibhuti 324 Bharat bowed at the feet of the guru's wife and his mothers, received sanction from the Lord's sandals, built a leaf-hut at Nandigram, and took up residence there — that steadfast upholder of the burden of dharma. He wore matted locks, dressed in the garments of a forest ascetic, dug the earth and fashioned a bed of sacred grass; with love he observed the strict diet, clothing, vessels, and vows of a sage's life. Ornaments, fine garments, and abundance of sensory pleasure — all of these he abandoned completely in body, mind, and speech. The kingdom of Ayodhya and even the realm of heaven held no temptation for him, and hearing of Dashrath's riches even Kubera felt ashamed. In that great city Bharat lived without attachment — like a bee dwelling in a champak grove yet remaining unenticed. To renounce the pleasures of wealth and embrace the love of Ram is only possible for one supremely fortunate across many births — as a brahmin rejects what he has vomited.
भरत ने गुरु-माता और राम की माताओं के चरणों में शिर नवाया, प्रभु के चरण-पीठ (पादुकाओं) से आज्ञा पाकर नंदिग्राम में पर्णकुटी बनाई और वहीं निवास किया — धर्म की धुरी को थामे हुए धैर्यवान। जटाजूट सिर पर धारण किए, मुनि-वस्त्र पहने, धरती खोदकर कुश की शय्या बनाई; ऋषि-धर्म के अनुसार कठिन भोजन, वस्त्र, पात्र और व्रत-नियम — सब सप्रेम पालन किया। आभूषण, सुंदर वस्त्र और भोग-सुख की बहुलता — इन सबको मन, तन और वचन से पूर्णतः त्याग दिया। अयोध्या का राज और स्वर्ग का राज्य भी उन्हें ललचाता न था और दशरथ की सम्पत्ति की बात सुनकर कुबेर भी लजाता। उस महान नगर में भरत बिना राग के रहते थे — जैसे भँवरा चंपक-वन में विरक्त हो। लक्ष्मी के विलास और राम के अनुराग को जन्म-जन्मांतर के भाग्यशाली ही त्याग सकते हैं — जैसे ब्राह्मण वमन को छोड़ देते हैं।
This is verse 324 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Paduka Gift & Bharat's Farewell” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.