Ayodhya Kand Verse 295
सुरन्ह सुमिरि सारदा सराही। देबि देव सरनागत पाही ॥
फेरि भरत मति करि निज माया। पालु बिबुध कुल करि छल छाया ॥
बिबुध बिनय सुनि देबि सयानी। बोली सुर स्वारथ जड़ जानी ॥
मो सन कहहु भरत मति फेरू। लोचन सहस न सूझ सुमेरू ॥
बिधि हरि हर माया बड़ि भारी। सोउ न भरत मति सकइ निहारी ॥
सो मति मोहि कहत करु भोरी। चंदिनि कर कि चंडकर चोरी ॥
भरत हृदयँ सिय राम निवासू। तहँ कि तिमिर जहँ तरनि प्रकासू ॥
अस कहि सारद गइ बिधि लोका। बिबुध बिकल निसि मानहुँ कोका ॥
दो. सुर स्वारथी मलीन मन कीन्ह कुमंत्र कुठाटु ॥
रचि प्रपंच माया प्रबल भय भ्रम अरति उचाटु ॥ २९५ ॥suranha sumiri sāradā sarāhī| debi deva saranāgata pāhī ||
pheri bharata mati kari nija māyā| pālu bibudha kula kari chala chāyā ||
bibudha binaya suni debi sayānī| bolī sura svāratha jaḍa़ jānī ||
mo sana kahahu bharata mati pherū| locana sahasa na sūjha sumerū ||
bidhi hari hara māyā baḍa़i bhārī| sou na bharata mati sakai nihārī ||
so mati mohi kahata karu bhorī| caṃdini kara ki caṃḍakara corī ||
bharata hṛdaya~ siya rāma nivāsū| taha~ ki timira jaha~ tarani prakāsū ||
asa kahi sārada gai bidhi lokā| bibudha bikala nisi mānahu~ kokā ||
do. sura svārathī malīna mana kīnha kumaṃtra kuṭhāṭu ||
raci prapaṃca māyā prabala bhaya bhrama arati ucāṭu || 295 ||suranha sumiri sarada sarahi debi deva saranagata pahi
pheri bharata mati kari nija maya palu bibudha kula kari chala chaya
bibudha binaya suni debi sayani boli sura svaratha jada़ jani
mo sana kahahu bharata mati pheru locana sahasa na sujha sumeru
bidhi hari hara maya bada़i bhari sou na bharata mati sakai nihari
so mati mohi kahata karu bhori camdini kara ki camdakara cori
bharata hridaya~ siya rama nivasu taha~ ki timira jaha~ tarani prakasu
asa kahi sarada gai bidhi loka bibudha bikala nisi manahu~ koka
do. sura svarathi malina mana kinha kumamtra kuthatu
raci prapamca maya prabala bhaya bhrama arati ucatu 295 The gods invoked Saraswati and implored her — O Goddess, protect those who have taken refuge in you; with your power of illusion, turn Bharat's mind so that the divine lineage may be preserved. The wise Saraswati, perceiving the gods' self-interest, replied — you ask me to turn Bharat's mind? Even with a thousand eyes one cannot see Mount Sumeru — even the maya of Brahma, Vishnu, and Shiva cannot sway Bharat's intellect. Sita and Ram dwell in Bharat's heart — can darkness exist where the sun shines? Saying this, Saraswati departed to Brahmaloka, and the gods were left agitated like chakva birds in the night.
देवताओं ने सरस्वती का स्मरण कर उनसे प्रार्थना की — हे देवि, शरणागत की रक्षा करो, अपनी माया से भरत की मति को फेर दो जिससे देव-कुल की रक्षा हो। बुद्धिमती सरस्वती ने देवताओं का स्वार्थ भाँपकर कहा — तुम मुझसे भरत की मति बदलने को कह रहे हो? हजार आँखें होने पर भी सुमेरु नहीं दिखता — ब्रह्मा, विष्णु और शिव की माया भी भरत की मति को विचलित नहीं कर सकती; भरत के हृदय में सीता और राम का निवास है, जहाँ सूर्य का प्रकाश हो वहाँ अंधकार कैसे? यह कहकर सरस्वती ब्रह्मलोक चली गईं और देवता रात के चकवे की तरह व्याकुल रह गए।
This is verse 295 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Paduka Gift & Bharat's Farewell” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.