Ayodhya Kand Verse 292
सुनि मुनि बचन जनक अनुरागे। लखि गति ग्यानु बिरागु बिरागे ॥
सिथिल सनेहँ गुनत मन माहीं। आए इहाँ कीन्ह भल नाही ॥
रामहि रायँ कहेउ बन जाना। कीन्ह आपु प्रिय प्रेम प्रवाना ॥
हम अब बन तें बनहि पठाई। प्रमुदित फिरब बिबेक बड़ाई ॥
तापस मुनि महिसुर सुनि देखी। भए प्रेम बस बिकल बिसेषी ॥
समउ समुझि धरि धीरजु राजा। चले भरत पहिं सहित समाजा ॥
भरत आइ आगें भइ लीन्हे। अवसर सरिस सुआसन दीन्हे ॥
तात भरत कह तेरहुति राऊ। तुम्हहि बिदित रघुबीर सुभाऊ ॥
दो. राम सत्यब्रत धरम रत सब कर सीलु सनेहु ॥
संकट सहत सकोच बस कहिअ जो आयसु देहु ॥ २९२ ॥suni muni bacana janaka anurāge| lakhi gati gyānu birāgu birāge ||
sithila saneha~ gunata mana māhīṃ| āe ihā~ kīnha bhala nāhī ||
rāmahi rāya~ kaheu bana jānā| kīnha āpu priya prema pravānā ||
hama aba bana teṃ banahi paṭhāī| pramudita phiraba bibeka baḍa़āī ||
tāpasa muni mahisura suni dekhī| bhae prema basa bikala biseṣī ||
samau samujhi dhari dhīraju rājā| cale bharata pahiṃ sahita samājā ||
bharata āi āgeṃ bhai līnhe| avasara sarisa suāsana dīnhe ||
tāta bharata kaha terahuti rāū| tumhahi bidita raghubīra subhāū ||
do. rāma satyabrata dharama rata saba kara sīlu sanehu ||
saṃkaṭa sahata sakoca basa kahia jo āyasu dehu || 292 ||suni muni bacana janaka anurage lakhi gati gyanu biragu birage
sithila saneha~ gunata mana mahim ae iha~ kinha bhala nahi
ramahi raya~ kaheu bana jana kinha apu priya prema pravana
hama aba bana tem banahi pathai pramudita phiraba bibeka bada़ai
tapasa muni mahisura suni dekhi bhae prema basa bikala biseshi
samau samujhi dhari dhiraju raja cale bharata pahim sahita samaja
bharata ai agem bhai linhe avasara sarisa suasana dinhe
tata bharata kaha terahuti rau tumhahi bidita raghubira subhau
do. rama satyabrata dharama rata saba kara silu sanehu
samkata sahata sakoca basa kahia jo ayasu dehu 292 Hearing the sage's words, Janak was filled with deep emotion, and momentarily his wisdom and detachment wavered under the pressure of love. He reflected inwardly that coming here was perhaps a mistake — King Dashrath sent Ram to the forest and now they were sending him further back into the forest from the forest. Seeing the distress of ascetics, sages, and Brahmins, everyone became deeply unsettled; then, understanding the gravity of the moment, Janak steadied himself and proceeded with his company to Bharat, who came forward respectfully, bowed, and offered the king a seat befitting the occasion.
ऋषि वशिष्ठ के वचन सुनकर जनक अनुराग से भर गए, किन्तु तत्त्व की दृष्टि से उनका ज्ञान और वैराग्य क्षणभर के लिए शिथिल हो गया। वे मन में सोचने लगे कि यहाँ आना ठीक नहीं हुआ — राजा दशरथ ने राम को वन भेजा और हम अब वन से पुनः वन की ओर भेज रहे हैं। तपस्वी, मुनि और ब्राह्मणों को देखकर सभी अत्यंत व्याकुल हो गए; तब राजा जनक ने समय समझकर धीरज धरा और भरत के पास समाज सहित चले, जिन्होंने आगे आकर उन्हें प्रणाम किया और उचित आसन दिया।
This is verse 292 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Paduka Gift & Bharat's Farewell” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.