Ayodhya Kand Verse 285
लखि सनेह सुनि बचन बिनीता। जनकप्रिया गह पाय पुनीता ॥
देबि उचित असि बिनय तुम्हारी। दसरथ घरिनि राम महतारी ॥
प्रभु अपने नीचहु आदरहीं। अगिनि धूम गिरि सिर तिनु धरहीं ॥
सेवकु राउ करम मन बानी। सदा सहाय महेसु भवानी ॥
रउरे अंग जोगु जग को है। दीप सहाय कि दिनकर सोहै ॥
रामु जाइ बनु करि सुर काजू। अचल अवधपुर करिहहिं राजू ॥
अमर नाग नर राम बाहुबल। सुख बसिहहिं अपनें अपने थल ॥
यह सब जागबलिक कहि राखा। देबि न होइ मुधा मुनि भाषा ॥
दो. अस कहि पग परि पेम अति सिय हित बिनय सुनाइ ॥
सिय समेत सियमातु तब चली सुआयसु पाइ ॥ २८५ ॥lakhi saneha suni bacana binītā| janakapriyā gaha pāya punītā ||
debi ucita asi binaya tumhārī| dasaratha gharini rāma mahatārī ||
prabhu apane nīcahu ādarahīṃ| agini dhūma giri sira tinu dharahīṃ ||
sevaku rāu karama mana bānī| sadā sahāya mahesu bhavānī ||
raure aṃga jogu jaga ko hai| dīpa sahāya ki dinakara sohai ||
rāmu jāi banu kari sura kājū| acala avadhapura karihahiṃ rājū ||
amara nāga nara rāma bāhubala| sukha basihahiṃ apaneṃ apane thala ||
yaha saba jāgabalika kahi rākhā| debi na hoi mudhā muni bhāṣā ||
do. asa kahi paga pari pema ati siya hita binaya sunāi ||
siya sameta siyamātu taba calī suāyasu pāi || 285 ||lakhi saneha suni bacana binita janakapriya gaha paya punita
debi ucita asi binaya tumhari dasaratha gharini rama mahatari
prabhu apane nicahu adarahim agini dhuma giri sira tinu dharahim
sevaku rau karama mana bani sada sahaya mahesu bhavani
raure amga jogu jaga ko hai dipa sahaya ki dinakara sohai
ramu jai banu kari sura kaju acala avadhapura karihahim raju
amara naga nara rama bahubala sukha basihahim apanem apane thala
yaha saba jagabalika kahi rakha debi na hoi mudha muni bhasha
do. asa kahi paga pari pema ati siya hita binaya sunai
siya sameta siyamatu taba cali suayasu pai 285 Seeing Kaushalya's love and her gentle words, Sita's mother (Sunaina) grasped her pure feet and said — O goddess, this humility becomes you — you are the wife of Dasharath and the mother of Ram. The Lord honours even his lowly servants — just as fire, smoke, the mountain, and blades of grass all bear what falls upon them. Your king (Janak) and his thought, word, and deed are ever in your service; Mahesh and Bhavani are always his aid. Who in this world is worthy of assisting you — does the sun receive help from a lamp? Ram will go to the forest, accomplish the gods' purpose, and then reign eternally in Ayodhya; gods, Nagas, and humans will all live happily in their own realms by the might of Ram's arms — all this the sage Yajnavalkya had declared beforehand, and O goddess, a sage's words do not go in vain. Saying this, she bowed at Kaushalya's feet, conveying her entreaty for Sita's welfare; then, with gracious permission received, Sita's mother departed along with Sita.
सीता की माँ (सुनयना) ने कौसल्या का स्नेह और विनम्र वचन देखकर उनके पवित्र चरण पकड़ लिए और बोलीं — देवि, आपकी ऐसी विनय उचित है — आप दशरथ की पत्नी और राम की माँ हैं। प्रभु अपने नीच सेवकों को भी आदर देते हैं — जैसे अग्नि, धुआँ, पर्वत और तृण सब पर सिर धरते हैं। आपका राजा और मन-वचन-कर्म का सेवक है, सदा महेश और भवानी सहायक हैं। आपके अंग के योग्य जगत में कौन है — दीपक की सहायता क्या सूर्य करेगा? राम वन जाकर देवताओं का काज करेंगे और अयोध्यापुर में अचल राज करेंगे; अमर, नाग और नर सब राम की भुजशक्ति के बल पर अपने-अपने स्थान पर सुख से रहेंगे — यह सब याज्ञवल्क्य ने पहले ही कह रखा है; देवि, मुनि का वचन व्यर्थ नहीं होता। ऐसा कहकर उनके पाँव पड़ीं, सीता के हित विनय सुनाई; सीता समेत सीता की माँ तब सुआज्ञा पाकर चलीं।
This is verse 285 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Ram's Court — Sages & Janaka's Visit” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.