Ayodhya Kand Verse 275
भाइ सचिव गुर पुरजन साथा। आगें गवनु कीन्ह रघुनाथा ॥
गिरिबरु दीख जनकपति जबहीं। करि प्रनाम रथ त्यागेउ तबहीं ॥
राम दरस लालसा उछाहू। पथ श्रम लेसु कलेसु न काहू ॥
मन तहँ जहँ रघुबर बैदेही। बिनु मन तन दुख सुख सुधि केही ॥
आवत जनकु चले एहि भाँती। सहित समाज प्रेम मति माती ॥
आए निकट देखि अनुरागे। सादर मिलन परसपर लागे ॥
लगे जनक मुनिजन पद बंदन। रिषिन्ह प्रनामु कीन्ह रघुनंदन ॥
भाइन्ह सहित रामु मिलि राजहि। चले लवाइ समेत समाजहि ॥
दो. आश्रम सागर सांत रस पूरन पावन पाथु।
सेन मनहुँ करुना सरित लिएँ जाहिं रघुनाथु ॥ २७५ ॥bhāi saciva gura purajana sāthā| āgeṃ gavanu kīnha raghunāthā ||
giribaru dīkha janakapati jabahīṃ| kari pranāma ratha tyāgeu tabahīṃ ||
rāma darasa lālasā uchāhū| patha śrama lesu kalesu na kāhū ||
mana taha~ jaha~ raghubara baidehī| binu mana tana dukha sukha sudhi kehī ||
āvata janaku cale ehi bhā~tī| sahita samāja prema mati mātī ||
āe nikaṭa dekhi anurāge| sādara milana parasapara lāge ||
lage janaka munijana pada baṃdana| riṣinha pranāmu kīnha raghunaṃdana ||
bhāinha sahita rāmu mili rājahi| cale lavāi sameta samājahi ||
do. āśrama sāgara sāṃta rasa pūrana pāvana pāthu|
sena manahu~ karunā sarita lie~ jāhiṃ raghunāthu || 275 ||bhai saciva gura purajana satha agem gavanu kinha raghunatha
giribaru dikha janakapati jabahim kari pranama ratha tyageu tabahim
rama darasa lalasa uchahu patha shrama lesu kalesu na kahu
mana taha~ jaha~ raghubara baidehi binu mana tana dukha sukha sudhi kehi
avata janaku cale ehi bha~ti sahita samaja prema mati mati
ae nikata dekhi anurage sadara milana parasapara lage
lage janaka munijana pada bamdana rishinha pranamu kinha raghunamdana
bhainha sahita ramu mili rajahi cale lavai sameta samajahi
do. ashrama sagara samta rasa purana pavana pathu
sena manahu~ karuna sarita lie~ jahim raghunathu 275 Raghunath set out in front with his brothers, ministers, guru, and townspeople. The moment King Janak caught sight of the great mountain, he descended from his chariot and bowed in reverence — his eagerness and joy at the prospect of seeing Ram were such that he felt not the least fatigue or hardship of the road. His mind was already where Raghurai and Vaidehi were — without the mind, what awareness does the body have of comfort or pain? Thus Janak came on with his whole company, his reason intoxicated by love. As they drew near, all met one another with deep affection and respect — Janak bowed at the feet of the sages, and Raghunanadan bowed to the rishis. Ram, along with his brothers, met King Janak and led the entire company together — the ashram seemed like an ocean of tranquil nectar, pure and full; and the assembled people were like a river of compassion being led along by Raghunath.
रघुनाथ भाई, सचिव, गुरु और नगरजनों के साथ आगे बढ़े। जनकपति ने पर्वत देखते ही रथ छोड़कर प्रणाम किया — राम के दर्शन की लालसा और उत्साह इतना था कि मार्ग का कोई श्रम या कष्ट न था। मन तो वहीं था जहाँ रघुवर और वैदेही थे — बिना मन के तन को सुख-दुख की सुध कहाँ? इस भाँति जनक प्रेम में मत-माती बुद्धि लिए समाज सहित आते रहे। पास आते ही अनुरागवश आपस में आदर से मिलने लगे — जनक ने मुनिजनों के चरण वन्दे, रघुनन्दन ने ऋषियों को प्रणाम किया। राम ने भाइयों सहित राजा (जनक) से मिलकर सारे समाज को साथ लिया और चले — आश्रम मानो शान्त रस का सागर है जो पवित्र जल से पूर्ण है; सेना मानो करुणा की नदी है जिसे रघुनाथ ले जा रहे हैं।
This is verse 275 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Ram's Court — Sages & Janaka's Visit” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.