Ayodhya Kand Verse 240
सानुज सखा समेत मगन मन। बिसरे हरष सोक सुख दुख गन ॥
पाहि नाथ कहि पाहि गोसाई। भूतल परे लकुट की नाई ॥
बचन सपेम लखन पहिचाने। करत प्रनामु भरत जियँ जाने ॥
बंधु सनेह सरस एहि ओरा। उत साहिब सेवा बस जोरा ॥
मिलि न जाइ नहिं गुदरत बनई। सुकबि लखन मन की गति भनई ॥
रहे राखि सेवा पर भारू। चढ़ी चंग जनु खैंच खेलारू ॥
कहत सप्रेम नाइ महि माथा। भरत प्रनाम करत रघुनाथा ॥
उठे रामु सुनि पेम अधीरा। कहुँ पट कहुँ निषंग धनु तीरा ॥
दो. बरबस लिए उठाइ उर लाए कृपानिधान।
भरत राम की मिलनि लखि बिसरे सबहि अपान ॥ २४० ॥sānuja sakhā sameta magana mana| bisare haraṣa soka sukha dukha gana ||
pāhi nātha kahi pāhi gosāī| bhūtala pare lakuṭa kī nāī ||
bacana sapema lakhana pahicāne| karata pranāmu bharata jiya~ jāne ||
baṃdhu saneha sarasa ehi orā| uta sāhiba sevā basa jorā ||
mili na jāi nahiṃ gudarata banaī| sukabi lakhana mana kī gati bhanaī ||
rahe rākhi sevā para bhārū| caḍha़ī caṃga janu khaiṃca khelārū ||
kahata saprema nāi mahi māthā| bharata pranāma karata raghunāthā ||
uṭhe rāmu suni pema adhīrā| kahu~ paṭa kahu~ niṣaṃga dhanu tīrā ||
do. barabasa lie uṭhāi ura lāe kṛpānidhāna|
bharata rāma kī milani lakhi bisare sabahi apāna || 240 ||sanuja sakha sameta magana mana bisare harasha soka sukha dukha gana
pahi natha kahi pahi gosai bhutala pare lakuta ki nai
bacana sapema lakhana pahicane karata pranamu bharata jiya~ jane
bamdhu saneha sarasa ehi ora uta sahiba seva basa jora
mili na jai nahim gudarata banai sukabi lakhana mana ki gati bhanai
rahe rakhi seva para bharu cadha़i camga janu khaimca khelaru
kahata saprema nai mahi matha bharata pranama karata raghunatha
uthe ramu suni pema adhira kahu~ pata kahu~ nishamga dhanu tira
do. barabasa lie uthai ura lae kripanidhana
bharata rama ki milani lakhi bisare sabahi apana 240 Bharat, Shatrughna and Nishad were all swept into a trance together — forgetting joy, sorrow, pleasure and pain alike. Crying 'Protect us, O lord, protect us, O master,' they fell to the ground like logs. Lakshman, recognising them by their loving words as Bharat, felt a surge of fraternal affection in his heart, but the weight of his duty to serve his lord held him where he was — pulled between the two, he stayed. Hearing the prostration, Ram rose impetuously in love — his cloth, quiver, bow and arrow dropped from his hands. The treasure of compassion, Ram, forcibly lifted Bharat and pressed him to his chest. Seeing this Bharat-Ram milap, every being present forgot themselves entirely.
भरत शत्रुघ्न और निषाद सहित मन में मगन हो गए — हर्ष, शोक, सुख, दुःख सब भूल गए। 'नाथ, रक्षा करो, गोसाईं, रक्षा करो' कहते हुए वे लकड़ी की तरह भूमि पर गिर पड़े। लक्ष्मण ने प्रेमपूर्ण वचन से पहचाना कि ये भरत हैं और उनके हृदय में भाई के स्नेह की धारा उमड़ी, पर स्वामी की सेवा का भार भी था — दोनों में द्वंद्व हुआ और लक्ष्मण वहीं रुके। राम ने प्रणाम सुनकर प्रेम से अधीर होकर उठे — कहीं वस्त्र, कहीं तरकश, कहीं धनुष-बाण छूट गए। कृपानिधान राम ने बलपूर्वक भरत को उठाकर छाती से लगा लिया — यह भरत-राम मिलन देखकर सभी अपनी सुध-बुध खो बैठे।
This is verse 240 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat-Ram Milap at Chitrakut” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.