Ayodhya Kand Verse 239
सखा समेत मनोहर जोटा। लखेउ न लखन सघन बन ओटा ॥
भरत दीख प्रभु आश्रमु पावन। सकल सुमंगल सदनु सुहावन ॥
करत प्रबेस मिटे दुख दावा। जनु जोगीं परमारथु पावा ॥
देखे भरत लखन प्रभु आगे। पूँछे बचन कहत अनुरागे ॥
सीस जटा कटि मुनि पट बाँधें। तून कसें कर सरु धनु काँधें ॥
बेदी पर मुनि साधु समाजू। सीय सहित राजत रघुराजू ॥
बलकल बसन जटिल तनु स्यामा। जनु मुनि बेष कीन्ह रति कामा ॥
कर कमलनि धनु सायकु फेरत। जिय की जरनि हरत हँसि हेरत ॥
दो. लसत मंजु मुनि मंडली मध्य सीय रघुचंदु।
ग्यान सभाँ जनु तनु धरे भगति सच्चिदानंदु ॥ २३९ ॥sakhā sameta manohara joṭā| lakheu na lakhana saghana bana oṭā ||
bharata dīkha prabhu āśramu pāvana| sakala sumaṃgala sadanu suhāvana ||
karata prabesa miṭe dukha dāvā| janu jogīṃ paramārathu pāvā ||
dekhe bharata lakhana prabhu āge| pū~che bacana kahata anurāge ||
sīsa jaṭā kaṭi muni paṭa bā~dheṃ| tūna kaseṃ kara saru dhanu kā~dheṃ ||
bedī para muni sādhu samājū| sīya sahita rājata raghurājū ||
balakala basana jaṭila tanu syāmā| janu muni beṣa kīnha rati kāmā ||
kara kamalani dhanu sāyaku pherata| jiya kī jarani harata ha~si herata ||
do. lasata maṃju muni maṃḍalī madhya sīya raghucaṃdu|
gyāna sabhā~ janu tanu dhare bhagati saccidānaṃdu || 239 ||sakha sameta manohara jota lakheu na lakhana saghana bana ota
bharata dikha prabhu ashramu pavana sakala sumamgala sadanu suhavana
karata prabesa mite dukha dava janu jogim paramarathu pava
dekhe bharata lakhana prabhu age pu~che bacana kahata anurage
sisa jata kati muni pata ba~dhem tuna kasem kara saru dhanu ka~dhem
bedi para muni sadhu samaju siya sahita rajata raghuraju
balakala basana jatila tanu syama janu muni besha kinha rati kama
kara kamalani dhanu sayaku pherata jiya ki jarani harata ha~si herata
do. lasata mamju muni mamdali madhya siya raghucamdu
gyana sabha~ janu tanu dhare bhagati saccidanamdu 239 Lakshman, on the far side of the dense forest, did not notice the charming pair of Bharat and Shatrughna with Nishad. But Bharat saw the Lord's sacred ashram — the home of all auspiciousness, beautiful and holy. As he entered, all the burning grief was extinguished — as a seeker attains the supreme when true realisation dawns. He saw Lakshman ahead who, when asked, lovingly pointed ahead. On the altar, amidst sages and saints, Ram sat with Sita — matted hair on his head, sage's bark-cloth at his waist, quiver on shoulder, arrow in hand; dark of body, wearing bark garments, bearing jatas — as though Kamadeva himself had donned a sage's guise. Turning his bow and arrow in his lotus hands and glancing with a gentle smile, Ram dissolves the burning anguish in every heart.
Nishad सहित दोनों (भरत-शत्रुघ्न) की मनोहर जोड़ी को लक्ष्मण ने घने वन की ओट में नहीं देखा। भरत ने प्रभु का पवित्र आश्रम देखा — सब मंगलों का निवास, सुंदर और पावन। प्रवेश करते ही दुःख की दाह मिट गई — जैसे योगी को परमार्थ मिला हो। भरत ने देखा — आगे लक्ष्मण हैं जो पूछने पर प्रेमपूर्वक बताते हैं। वेदी पर मुनि-साधुओं के बीच सीता सहित रघुराज विराजमान हैं — सिर पर जटा, कटि पर मुनि-वस्त्र, कंधे पर धनुष, हाथ में बाण। श्याम तन, बल्कल वस्त्र, जटाधारी — मानो रति-कामदेव ने मुनि-वेश धारण किया हो। हाथों में धनुष-बाण फेरते और हँसकर देखते हुए राम हृदय की जलन हर लेते हैं।
This is verse 239 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat-Ram Milap at Chitrakut” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.