Ayodhya Kand Verse 233
जौं न होत जग जनम भरत को। सकल धरम धुर धरनि धरत को ॥
कबि कुल अगम भरत गुन गाथा। को जानइ तुम्ह बिनु रघुनाथा ॥
लखन राम सियँ सुनि सुर बानी। अति सुखु लहेउ न जाइ बखानी ॥
इहाँ भरतु सब सहित सहाए। मंदाकिनीं पुनीत नहाए ॥
सरित समीप राखि सब लोगा। मागि मातु गुर सचिव नियोगा ॥
चले भरतु जहँ सिय रघुराई। साथ निषादनाथु लघु भाई ॥
समुझि मातु करतब सकुचाहीं। करत कुतरक कोटि मन माहीं ॥
रामु लखनु सिय सुनि मम नाऊँ। उठि जनि अनत जाहिं तजि ठाऊँ ॥
दो. मातु मते महुँ मानि मोहि जो कछु करहिं सो थोर।
अघ अवगुन छमि आदरहिं समुझि आपनी ओर ॥ २३३ ॥jauṃ na hota jaga janama bharata ko| sakala dharama dhura dharani dharata ko ||
kabi kula agama bharata guna gāthā| ko jānai tumha binu raghunāthā ||
lakhana rāma siya~ suni sura bānī| ati sukhu laheu na jāi bakhānī ||
ihā~ bharatu saba sahita sahāe| maṃdākinīṃ punīta nahāe ||
sarita samīpa rākhi saba logā| māgi mātu gura saciva niyogā ||
cale bharatu jaha~ siya raghurāī| sātha niṣādanāthu laghu bhāī ||
samujhi mātu karataba sakucāhīṃ| karata kutaraka koṭi mana māhīṃ ||
rāmu lakhanu siya suni mama nāū~| uṭhi jani anata jāhiṃ taji ṭhāū~ ||
do. mātu mate mahu~ māni mohi jo kachu karahiṃ so thora|
agha avaguna chami ādarahiṃ samujhi āpanī ora || 233 ||jaum na hota jaga janama bharata ko sakala dharama dhura dharani dharata ko
kabi kula agama bharata guna gatha ko janai tumha binu raghunatha
lakhana rama siya~ suni sura bani ati sukhu laheu na jai bakhani
iha~ bharatu saba sahita sahae mamdakinim punita nahae
sarita samipa rakhi saba loga magi matu gura saciva niyoga
cale bharatu jaha~ siya raghurai satha nishadanathu laghu bhai
samujhi matu karataba sakucahim karata kutaraka koti mana mahim
ramu lakhanu siya suni mama nau~ uthi jani anata jahim taji thau~
do. matu mate mahu~ mani mohi jo kachu karahim so thora
agha avaguna chami adarahim samujhi apani ora 233 Ram says: had Bharat not been born into this world, who would have upheld the entire weight of righteousness? The story of Bharat's virtues is beyond the reach of poets — none can know it but you, O Raghunath. Ram, Sita and Lakshman felt immense joy upon hearing the divine voice. Meanwhile Bharat bathed with the whole party in the Mandakini. Then, taking leave of the mothers, Guru and ministers, Bharat set off toward Sita and Ram, with only Nishad and Shatrughna. His mother's deed weighing on him, he walked in humility, fearing inwardly: might Ram and Lakshman hear his name and move away from the spot?
राम कहते हैं — यदि संसार में भरत का जन्म न हुआ होता तो धर्म का समस्त भार कौन वहन करता? भरत के गुण-गाथा कवि-कुल के लिए अगम है — उन्हें तुम्हारे बिना कोई नहीं जान सकता, हे रघुनाथ। राम-सीता-लक्ष्मण ने आकाशवाणी सुनकर अत्यंत सुख पाया। इधर भरत ने सब के साथ मंदाकिनी में स्नान किया। फिर माताओं, गुरु और सचिव की अनुमति लेकर भरत, निषादराज और शत्रुघ्न के साथ उस ओर चले जहाँ सीता-राम थे। माता की करनी याद कर वे संकुचित हो रहे थे और मन में सोच रहे थे — कहीं राम नाम सुनकर वहाँ से चले न जाएँ।
This is verse 233 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat-Ram Milap at Chitrakut” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.