Ayodhya Kand Verse 217
जड़ चेतन मग जीव घनेरे। जे चितए प्रभु जिन्ह प्रभु हेरे ॥
ते सब भए परम पद जोगू। भरत दरस मेटा भव रोगू ॥
यह बड़ि बात भरत कइ नाहीं। सुमिरत जिनहि रामु मन माहीं ॥
बारक राम कहत जग जेऊ। होत तरन तारन नर तेऊ ॥
भरतु राम प्रिय पुनि लघु भ्राता। कस न होइ मगु मंगलदाता ॥
सिद्ध साधु मुनिबर अस कहहीं। भरतहि निरखि हरषु हियँ लहहीं ॥
देखि प्रभाउ सुरेसहि सोचू। जगु भल भलेहि पोच कहुँ पोचू ॥
गुर सन कहेउ करिअ प्रभु सोई। रामहि भरतहि भेंट न होई ॥
दो. रामु सँकोची प्रेम बस भरत सपेम पयोधि।
बनी बात बेगरन चहति करिअ जतनु छलु सोधि ॥ २१७ ॥jaḍa़ cetana maga jīva ghanere| je citae prabhu jinha prabhu here ||
te saba bhae parama pada jogū| bharata darasa meṭā bhava rogū ||
yaha baḍa़i bāta bharata kai nāhīṃ| sumirata jinahi rāmu mana māhīṃ ||
bāraka rāma kahata jaga jeū| hota tarana tārana nara teū ||
bharatu rāma priya puni laghu bhrātā| kasa na hoi magu maṃgaladātā ||
siddha sādhu munibara asa kahahīṃ| bharatahi nirakhi haraṣu hiya~ lahahīṃ ||
dekhi prabhāu suresahi socū| jagu bhala bhalehi poca kahu~ pocū ||
gura sana kaheu karia prabhu soī| rāmahi bharatahi bheṃṭa na hoī ||
do. rāmu sa~kocī prema basa bharata sapema payodhi|
banī bāta begarana cahati karia jatanu chalu sodhi || 217 ||jada़ cetana maga jiva ghanere je citae prabhu jinha prabhu here
te saba bhae parama pada jogu bharata darasa meta bhava rogu
yaha bada़i bata bharata kai nahim sumirata jinahi ramu mana mahim
baraka rama kahata jaga jeu hota tarana tarana nara teu
bharatu rama priya puni laghu bhrata kasa na hoi magu mamgaladata
siddha sadhu munibara asa kahahim bharatahi nirakhi harashu hiya~ lahahim
dekhi prabhau suresahi socu jagu bhala bhalehi poca kahu~ pocu
gura sana kaheu karia prabhu soi ramahi bharatahi bhemta na hoi
do. ramu sa~koci prema basa bharata sapema payodhi
bani bata begarana cahati karia jatanu chalu sodhi 217 Every creature along the path, animate or inanimate, that caught sight of Bharat or that Bharat saw was liberated from the disease of worldly existence and became worthy of the supreme state. This is no great surprise — those who bear Ram's name in mind can free the world by mere sight, and Bharat holds Ram constantly in his heart. Sages, saints and perfected beings rejoiced watching him. But Indra grew worried that if Ram and Bharat met, Ram might return to Ayodhya, and he consulted Guru Brihaspati for counsel.
मार्ग में जितने चराचर जीव थे, जिन्होंने भरत को देखा या भरत ने जिन्हें देखा, वे सब भव-रोग से मुक्त होकर परम पद के योग्य हो गए। यह कोई बड़ी बात नहीं क्योंकि जो राम का स्मरण मन में रखते हैं, उनके दर्शन मात्र से जग तर जाता है। सिद्ध, साधु और मुनिगण यह देखकर हर्षित हुए। देवराज इंद्र ने देखा तो उन्हें चिंता हुई कि यदि राम और भरत मिल गए तो कहीं राम वन से लौट न जाएँ; उन्होंने गुरु बृहस्पति से परामर्श माँगा।
This is verse 217 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat's Resolution & Journey to Chitrakut” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.