Ayodhya Kand Verse 212
एहि दुख दाहँ दहइ दिन छाती। भूख न बासर नीद न राती ॥
एहि कुरोग कर औषधु नाहीं। सोधेउँ सकल बिस्व मन माहीं ॥
मातु कुमत बढ़ई अघ मूला। तेहिं हमार हित कीन्ह बँसूला ॥
कलि कुकाठ कर कीन्ह कुजंत्रू। गाड़ि अवधि पढ़ि कठिन कुमंत्रु ॥
मोहि लगि यहु कुठाटु तेहिं ठाटा। घालेसि सब जगु बारहबाटा ॥
मिटइ कुजोगु राम फिरि आएँ। बसइ अवध नहिं आन उपाएँ ॥
भरत बचन सुनि मुनि सुखु पाई। सबहिं कीन्ह बहु भाँति बड़ाई ॥
तात करहु जनि सोचु बिसेषी। सब दुखु मिटहि राम पग देखी ॥
दो. करि प्रबोध मुनिबर कहेउ अतिथि पेमप्रिय होहु।
कंद मूल फल फूल हम देहिं लेहु करि छोहु ॥ २१२ ॥ehi dukha dāha~ dahai dina chātī| bhūkha na bāsara nīda na rātī ||
ehi kuroga kara auṣadhu nāhīṃ| sodheu~ sakala bisva mana māhīṃ ||
mātu kumata baḍha़ī agha mūlā| tehiṃ hamāra hita kīnha ba~sūlā ||
kali kukāṭha kara kīnha kujaṃtrū| gāḍa़i avadhi paḍha़i kaṭhina kumaṃtru ||
mohi lagi yahu kuṭhāṭu tehiṃ ṭhāṭā| ghālesi saba jagu bārahabāṭā ||
miṭai kujogu rāma phiri āe~| basai avadha nahiṃ āna upāe~ ||
bharata bacana suni muni sukhu pāī| sabahiṃ kīnha bahu bhā~ti baḍa़āī ||
tāta karahu jani socu biseṣī| saba dukhu miṭahi rāma paga dekhī ||
do. kari prabodha munibara kaheu atithi pemapriya hohu|
kaṃda mūla phala phūla hama dehiṃ lehu kari chohu || 212 ||ehi dukha daha~ dahai dina chati bhukha na basara nida na rati
ehi kuroga kara aushadhu nahim sodheu~ sakala bisva mana mahim
matu kumata badha़i agha mula tehim hamara hita kinha ba~sula
kali kukatha kara kinha kujamtru gada़i avadhi padha़i kathina kumamtru
mohi lagi yahu kuthatu tehim thata ghalesi saba jagu barahabata
mitai kujogu rama phiri ae~ basai avadha nahim ana upae~
bharata bacana suni muni sukhu pai sabahim kinha bahu bha~ti bada़ai
tata karahu jani socu biseshi saba dukhu mitahi rama paga dekhi
do. kari prabodha munibara kaheu atithi pemapriya hohu
kamda mula phala phula hama dehim lehu kari chohu 212 Bharat says this pain burns his chest day and night; he has no hunger by day and no sleep at night — there is no cure for this affliction. His mother's evil counsel is the root of all this disaster. Only when Ram returns from exile and dwells again in Ayodhya will this misalignment end — there is no other remedy. Hearing this, the great sage praised Bharat greatly and consoled him: all sorrow will vanish the moment you see Ram's feet — do not grieve excessively.
भरत कहते हैं — इस दुख की आग दिन-रात छाती जलाती है, न दिन में भूख लगती है न रात में नींद आती है। इस असाध्य रोग की कोई औषधि नहीं मिलती; मेरी माता की कुबुद्धि इस सब अनर्थ की जड़ है। राम के वन से लौट आने और अयोध्या में बसने पर ही यह कुयोग मिटेगा — अन्य कोई उपाय नहीं। मुनि ने यह सुनकर भरत की खूब प्रशंसा की और बोले — राम के चरण देखते ही सब दुख मिट जाएँगे, अधिक शोक न करो।
This is verse 212 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat's Resolution & Journey to Chitrakut” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.