Ayodhya Kand Verse 211
मुनि समाजु अरु तीरथराजू। साँचिहुँ सपथ अघाइ अकाजू ॥
एहिं थल जौं किछु कहिअ बनाई। एहि सम अधिक न अघ अधमाई ॥
तुम्ह सर्बग्य कहउँ सतिभाऊ। उर अंतरजामी रघुराऊ ॥
मोहि न मातु करतब कर सोचू। नहिं दुखु जियँ जगु जानिहि पोचू ॥
नाहिन डरु बिगरिहि परलोकू। पितहु मरन कर मोहि न सोकू ॥
सुकृत सुजस भरि भुअन सुहाए। लछिमन राम सरिस सुत पाए ॥
राम बिरहँ तजि तनु छनभंगू। भूप सोच कर कवन प्रसंगू ॥
राम लखन सिय बिनु पग पनहीं। करि मुनि बेष फिरहिं बन बनही ॥
दो. अजिन बसन फल असन महि सयन डासि कुस पात।
बसि तरु तर नित सहत हिम आतप बरषा बात ॥ २११ ॥muni samāju aru tīratharājū| sā~cihu~ sapatha aghāi akājū ||
ehiṃ thala jauṃ kichu kahia banāī| ehi sama adhika na agha adhamāī ||
tumha sarbagya kahau~ satibhāū| ura aṃtarajāmī raghurāū ||
mohi na mātu karataba kara socū| nahiṃ dukhu jiya~ jagu jānihi pocū ||
nāhina ḍaru bigarihi paralokū| pitahu marana kara mohi na sokū ||
sukṛta sujasa bhari bhuana suhāe| lachimana rāma sarisa suta pāe ||
rāma biraha~ taji tanu chanabhaṃgū| bhūpa soca kara kavana prasaṃgū ||
rāma lakhana siya binu paga panahīṃ| kari muni beṣa phirahiṃ bana banahī ||
do. ajina basana phala asana mahi sayana ḍāsi kusa pāta|
basi taru tara nita sahata hima ātapa baraṣā bāta || 211 ||muni samaju aru tiratharaju sa~cihu~ sapatha aghai akaju
ehim thala jaum kichu kahia banai ehi sama adhika na agha adhamai
tumha sarbagya kahau~ satibhau ura amtarajami raghurau
mohi na matu karataba kara socu nahim dukhu jiya~ jagu janihi pocu
nahina daru bigarihi paraloku pitahu marana kara mohi na soku
sukrita sujasa bhari bhuana suhae lachimana rama sarisa suta pae
rama biraha~ taji tanu chanabhamgu bhupa soca kara kavana prasamgu
rama lakhana siya binu paga panahim kari muni besha phirahim bana banahi
do. ajina basana phala asana mahi sayana dasi kusa pata
basi taru tara nita sahata hima atapa barasha bata 211 Bharat speaks humbly before the assembly of sages and Prayag, saying that to fabricate anything here would be the gravest sin; he speaks in truth, for the inner witness Ram knows his heart. He says he does not grieve over his mother's deed, does not fear the world's censure, is not afraid for his afterlife, and even the pain of his father's death is less than this: that Ram, Sita and Lakshman walk the forests barefoot, sleep on the bare earth, and endure every hardship.
भरत नम्रतापूर्वक मुनि मंडली और तीर्थराज की सभा में बोले — यहाँ कुछ बनाकर कहना सबसे बड़ा पाप होगा; मैं सत्य भाव से कह रहा हूँ और अंतर्यामी राम मेरे हृदय को जानते हैं। मुझे माता के कर्म का शोक नहीं, लोक की निंदा का भय नहीं, परलोक बिगड़ने का डर नहीं, पिता के मरण का भी दुःख उतना नहीं जितना इसका है कि राम, सीता और लक्ष्मण बिना जूते वन-वन भटक रहे हैं और भूमि पर शयन कर रहे हैं।
This is verse 211 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat's Resolution & Journey to Chitrakut” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.