Ayodhya Kand Verse 201
राम सुना दुखु कान न काऊ। जीवनतरु जिमि जोगवइ राऊ ॥
पलक नयन फनि मनि जेहि भाँती। जोगवहिं जननि सकल दिन राती ॥
ते अब फिरत बिपिन पदचारी। कंद मूल फल फूल अहारी ॥
धिग कैकेई अमंगल मूला। भइसि प्रान प्रियतम प्रतिकूला ॥
मैं धिग धिग अघ उदधि अभागी। सबु उतपातु भयउ जेहि लागी ॥
कुल कलंकु करि सृजेउ बिधाताँ। साइँदोह मोहि कीन्ह कुमाताँ ॥
सुनि सप्रेम समुझाव निषादू। नाथ करिअ कत बादि बिषादू ॥
राम तुम्हहि प्रिय तुम्ह प्रिय रामहि। यह निरजोसु दोसु बिधि बामहि ॥
छं. बिधि बाम की करनी कठिन जेंहिं मातु कीन्ही बावरी।
तेहि राति पुनि पुनि करहिं प्रभु सादर सरहना रावरी ॥
तुलसी न तुम्ह सो राम प्रीतमु कहतु हौं सौहें किएँ।
परिनाम मंगल जानि अपने आनिए धीरजु हिएँ ॥
सो. अंतरजामी रामु सकुच सप्रेम कृपायतन।
चलिअ करिअ बिश्रामु यह बिचारि दृढ़ आनि मन ॥ २०१ ॥rāma sunā dukhu kāna na kāū| jīvanataru jimi jogavai rāū ||
palaka nayana phani mani jehi bhā~tī| jogavahiṃ janani sakala dina rātī ||
te aba phirata bipina padacārī| kaṃda mūla phala phūla ahārī ||
dhiga kaikeī amaṃgala mūlā| bhaisi prāna priyatama pratikūlā ||
maiṃ dhiga dhiga agha udadhi abhāgī| sabu utapātu bhayau jehi lāgī ||
kula kalaṃku kari sṛjeu bidhātā~| sāi~doha mohi kīnha kumātā~ ||
suni saprema samujhāva niṣādū| nātha karia kata bādi biṣādū ||
rāma tumhahi priya tumha priya rāmahi| yaha nirajosu dosu bidhi bāmahi ||
chaṃ. bidhi bāma kī karanī kaṭhina jeṃhiṃ mātu kīnhī bāvarī|
tehi rāti puni puni karahiṃ prabhu sādara sarahanā rāvarī ||
tulasī na tumha so rāma prītamu kahatu hauṃ sauheṃ kie~|
parināma maṃgala jāni apane ānie dhīraju hie~ ||
so. aṃtarajāmī rāmu sakuca saprema kṛpāyatana|
calia karia biśrāmu yaha bicāri dṛḍha़ āni mana || 201 ||rama suna dukhu kana na kau jivanataru jimi jogavai rau
palaka nayana phani mani jehi bha~ti jogavahim janani sakala dina rati
te aba phirata bipina padacari kamda mula phala phula ahari
dhiga kaikei amamgala mula bhaisi prana priyatama pratikula
maim dhiga dhiga agha udadhi abhagi sabu utapatu bhayau jehi lagi
kula kalamku kari srijeu bidhata~ sai~doha mohi kinha kumata~
suni saprema samujhava nishadu natha karia kata badi bishadu
rama tumhahi priya tumha priya ramahi yaha nirajosu dosu bidhi bamahi
cham. bidhi bama ki karani kathina jemhim matu kinhi bavari
tehi rati puni puni karahim prabhu sadara sarahana ravari
tulasi na tumha so rama pritamu kahatu haum sauhem kie~
parinama mamgala jani apane anie dhiraju hie~
so. amtarajami ramu sakuca saprema kripayatana
calia karia bishramu yaha bicari dridha़ ani mana 201 Bharat grieves that Ram, who never heard sorrow even by hearsay and was tended day and night by parents like a life-giving tree, now wanders the forest on foot eating roots and fruits. He curses Kaikeyi and then himself, calling himself an ocean of sin. Nishad affectionately consoles him: do not grieve needlessly, O lord — Ram loves you and you love Ram; the fault lies with a contrary Providence. The chhand (verse) that follows has Tulsidas say that Ram spoke of Bharat with honour and affection that very night, and counselled holding courage within, knowing the final outcome to be auspicious.
भरत कहते हैं कि जिन राम ने कभी कानों से दुःख नहीं सुना, जिन्हें माता-पिता जीवन-वृक्ष की भाँति दिन-रात पालते रहे, वे अब वन में पैदल घूम रहे हैं। वे कैकेयी को धिक्कार देते हैं और स्वयं को भी, फिर निषादराज सप्रेम समझाते हैं — नाथ, व्यर्थ विषाद न करें, राम आपसे प्रेम करते हैं और आप उनसे; यह दोष विधि का है। इस पद में एक सवैया (छंद) भी है जिसमें तुलसीदास जी कहते हैं कि उस रात प्रभु ने बार-बार भरत की सराहना की और परिणाम मंगलकारी जानकर मन में धैर्य धारण करने को कहा।
This is verse 201 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat's Resolution & Journey to Chitrakut” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.