Ayodhya Kand Verse 187
चक्क चक्कि जिमि पुर नर नारी। चहत प्रात उर आरत भारी ॥
जागत सब निसि भयउ बिहाना। भरत बोलाए सचिव सुजाना ॥
कहेउ लेहु सबु तिलक समाजू। बनहिं देब मुनि रामहिं राजू ॥
बेगि चलहु सुनि सचिव जोहारे। तुरत तुरग रथ नाग सँवारे ॥
अरुंधती अरु अगिनि समाऊ। रथ चढ़ि चले प्रथम मुनिराऊ ॥
बिप्र बृंद चढ़ि बाहन नाना। चले सकल तप तेज निधाना ॥
नगर लोग सब सजि सजि जाना। चित्रकूट कहँ कीन्ह पयाना ॥
सिबिका सुभग न जाहिं बखानी। चढ़ि चढ़ि चलत भई सब रानी ॥
दो. सौंपि नगर सुचि सेवकनि सादर सकल चलाइ।
सुमिरि राम सिय चरन तब चले भरत दोउ भाइ ॥ १८७ ॥cakka cakki jimi pura nara nārī| cahata prāta ura ārata bhārī ||
jāgata saba nisi bhayau bihānā| bharata bolāe saciva sujānā ||
kaheu lehu sabu tilaka samājū| banahiṃ deba muni rāmahiṃ rājū ||
begi calahu suni saciva johāre| turata turaga ratha nāga sa~vāre ||
aruṃdhatī aru agini samāū| ratha caḍha़i cale prathama munirāū ||
bipra bṛṃda caḍha़i bāhana nānā| cale sakala tapa teja nidhānā ||
nagara loga saba saji saji jānā| citrakūṭa kaha~ kīnha payānā ||
sibikā subhaga na jāhiṃ bakhānī| caḍha़i caḍha़i calata bhaī saba rānī ||
do. sauṃpi nagara suci sevakani sādara sakala calāi|
sumiri rāma siya carana taba cale bharata dou bhāi || 187 ||cakka cakki jimi pura nara nari cahata prata ura arata bhari
jagata saba nisi bhayau bihana bharata bolae saciva sujana
kaheu lehu sabu tilaka samaju banahim deba muni ramahim raju
begi calahu suni saciva johare turata turaga ratha naga sa~vare
arumdhati aru agini samau ratha cadha़i cale prathama munirau
bipra brimda cadha़i bahana nana cale sakala tapa teja nidhana
nagara loga saba saji saji jana citrakuta kaha~ kinha payana
sibika subhaga na jahim bakhani cadha़i cadha़i calata bhai saba rani
do. saumpi nagara suci sevakani sadara sakala calai
sumiri rama siya carana taba cale bharata dou bhai 187 The men and women of the city lay awake all night, their hearts heavy with yearning like the chakravaka birds who wait for the dawn to be united — they longed for the morning hour of departure. Through the long night's wakefulness, dawn finally came. Bharat called his able ministers and said — take all the coronation paraphernalia; in the forest, in the midst of the sages, we shall offer the kingdom to Ram. The ministers at once began readying chariots, horses, and elephants. First the venerable Vasishtha, Arundhati, and the assembly of sacred fire were placed in their conveyance and set out; then hosts of Brahmins — repositories of austerity and spiritual radiance — followed in various vehicles. All the townspeople decorated their carriages and set out for Chitrakoot. The beautiful palanquins were beyond counting; all the queens boarded them and departed. After entrusting the city to trusted servants and sending all off with due honour, Bharat and Shatrughna took the name of Ram and Sita in their hearts and set forth.
नगर के नर-नारी चक्रवाक और चक्रवाकी की तरह (जो मिलन की आस में प्रातः की प्रतीक्षा करते हैं) प्रातःकाल की आस में हृदय में भारी व्याकुलता लिए जागते रहे। रात भर जागते-जागते सुबह हो गई। भरत ने चतुर सचिवों को बुलाकर कहा — तिलक का सब सामान लेकर चलो; वन में मुनियों के बीच राम को राज्य अर्पण करेंगे। सचिव तुरंत रथ, अश्व और हाथी सजाने लगे। पहले मुनिराज वसिष्ठ, अरुन्धती और अग्नि-समाज को रथ पर चढ़ाकर चले; फिर अनेक ब्राह्मण-समूह, तप-तेज के निधान, विविध वाहनों पर चले। नगर के सब लोग यान सजाकर चित्रकूट की ओर चल पड़े। सुन्दर पालकियाँ अनगिनत हैं; सभी रानियाँ पालकियों में चढ़कर चल पड़ीं। नगर को विश्वस्त सेवकों को सौंपकर और सबको आदर सहित चलाकर, राम-सीता के चरणों का स्मरण करके, भरत और शत्रुघ्न चले।
This is verse 187 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat Returns & Dasharatha's Last Rites” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.