Ayodhya Kand Verse 184
भरत बचन सब कहँ प्रिय लागे। राम सनेह सुधाँ जनु पागे ॥
लोग बियोग बिषम बिष दागे। मंत्र सबीज सुनत जनु जागे ॥
मातु सचिव गुर पुर नर नारी। सकल सनेहँ बिकल भए भारी ॥
भरतहि कहहि सराहि सराही। राम प्रेम मूरति तनु आही ॥
तात भरत अस काहे न कहहू। प्रान समान राम प्रिय अहहू ॥
जो पावँरु अपनी जड़ताई। तुम्हहि सुगाइ मातु कुटिलाई ॥
सो सठु कोटिक पुरुष समेता। बसिहि कलप सत नरक निकेता ॥
अहि अघ अवगुन नहि मनि गहई। हरइ गरल दुख दारिद दहई ॥
दो. अवसि चलिअ बन रामु जहँ भरत मंत्रु भल कीन्ह।
सोक सिंधु बूड़त सबहि तुम्ह अवलंबनु दीन्ह ॥ १८४ ॥bharata bacana saba kaha~ priya lāge| rāma saneha sudhā~ janu pāge ||
loga biyoga biṣama biṣa dāge| maṃtra sabīja sunata janu jāge ||
mātu saciva gura pura nara nārī| sakala saneha~ bikala bhae bhārī ||
bharatahi kahahi sarāhi sarāhī| rāma prema mūrati tanu āhī ||
tāta bharata asa kāhe na kahahū| prāna samāna rāma priya ahahū ||
jo pāva~ru apanī jaḍa़tāī| tumhahi sugāi mātu kuṭilāī ||
so saṭhu koṭika puruṣa sametā| basihi kalapa sata naraka niketā ||
ahi agha avaguna nahi mani gahaī| harai garala dukha dārida dahaī ||
do. avasi calia bana rāmu jaha~ bharata maṃtru bhala kīnha|
soka siṃdhu būḍa़ta sabahi tumha avalaṃbanu dīnha || 184 ||bharata bacana saba kaha~ priya lage rama saneha sudha~ janu page
loga biyoga bishama bisha dage mamtra sabija sunata janu jage
matu saciva gura pura nara nari sakala saneha~ bikala bhae bhari
bharatahi kahahi sarahi sarahi rama prema murati tanu ahi
tata bharata asa kahe na kahahu prana samana rama priya ahahu
jo pava~ru apani jada़tai tumhahi sugai matu kutilai
so sathu kotika purusha sameta basihi kalapa sata naraka niketa
ahi agha avaguna nahi mani gahai harai garala dukha darida dahai
do. avasi calia bana ramu jaha~ bharata mamtru bhala kinha
soka simdhu buda़ta sabahi tumha avalambanu dinha 184 Bharat's every word fell dear on everyone's ears — as though steeped in the nectar of Ram's love. The people, burned by the terrible poison of separation, felt as if a potent sacred mantra had awakened them from within. All the mothers, ministers, the Guru, and the men and women of the city were overcome with love. Everyone began to praise Bharat — this is the living image of love for Ram. They said — Bharat, how could you speak otherwise? You are as dear to Ram as life itself. Those base wretches who, in their dullness, hold you and your mother responsible are sinners who will dwell in hell for hundreds of aeons along with countless others. The gem does not absorb vice and flaws — it removes poison and burns away sorrow and poverty. Surely we must go to the forest where Ram is — Bharat has given the right counsel; you have given all of us, drowning in an ocean of grief, a hand to hold.
भरत के सभी वचन सबको प्रिय लगे — मानो राम-स्नेह की सुधा में पगे हों। लोग वियोग-रूपी विषम विष से जले हुए थे — इन वचनों को सुनते ही जैसे बीज सहित मंत्र सुनकर जाग उठे। माताएँ, सचिव, गुरु और नगर के नर-नारी सभी स्नेह में विकल हो गए। लोग भरत की सराहना करने लगे — राम-प्रेम की मूर्ति हैं ये। लोग कहते हैं — हे भरत, तुम ऐसा क्यों न कहो? तुम राम को प्राणों के समान प्रिय हो। जो पामर अपनी जड़ता में तुम्हें और तुम्हारी माँ को दोषी ठहराते हैं, वे दुष्ट करोड़ों पुरुषों सहित सैकड़ों कल्पों तक नरक में रहेंगे। रत्न बुराई और अवगुण नहीं ग्रहण करता — वह तो विष हर लेता है और दुख-दारिद्र जलाता है। निश्चय ही वन जाना चाहिए जहाँ राम हैं — भरत ने अच्छी सलाह दी; तुमने सबको शोक-सागर में डूबते हुए सहारा दिया।
This is verse 184 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Bharat Returns & Dasharatha's Last Rites” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.