Ayodhya Kand Verse 12
सुनि सुर बिनय ठाढ़ि पछिताती। भइउँ सरोज बिपिन हिमराती ॥
देखि देव पुनि कहहिं निहोरी। मातु तोहि नहिं थोरिउ खोरी ॥
बिसमय हरष रहित रघुराऊ। तुम्ह जानहु सब राम प्रभाऊ ॥
जीव करम बस सुख दुख भागी। जाइअ अवध देव हित लागी ॥
बार बार गहि चरन सँकोचौ। चली बिचारि बिबुध मति पोची ॥
ऊँच निवासु नीचि करतूती। देखि न सकहिं पराइ बिभूती ॥
आगिल काजु बिचारि बहोरी। करहहिं चाह कुसल कबि मोरी ॥
हरषि हृदयँ दसरथ पुर आई। जनु ग्रह दसा दुसह दुखदाई ॥
दो. नामु मंथरा मंदमति चेरी कैकेइ केरि।
अजस पेटारी ताहि करि गई गिरा मति फेरि ॥ १२ ॥suni sura binaya ṭhāḍha़i pachitātī| bhaiu~ saroja bipina himarātī ||
dekhi deva puni kahahiṃ nihorī| mātu tohi nahiṃ thoriu khorī ||
bisamaya haraṣa rahita raghurāū| tumha jānahu saba rāma prabhāū ||
jīva karama basa sukha dukha bhāgī| jāia avadha deva hita lāgī ||
bāra bāra gahi carana sa~kocau| calī bicāri bibudha mati pocī ||
ū~ca nivāsu nīci karatūtī| dekhi na sakahiṃ parāi bibhūtī ||
āgila kāju bicāri bahorī| karahahiṃ cāha kusala kabi morī ||
haraṣi hṛdaya~ dasaratha pura āī| janu graha dasā dusaha dukhadāī ||
do. nāmu maṃtharā maṃdamati cerī kaikei keri|
ajasa peṭārī tāhi kari gaī girā mati pheri || 12 ||suni sura binaya thadha़i pachitati bhaiu~ saroja bipina himarati
dekhi deva puni kahahim nihori matu tohi nahim thoriu khori
bisamaya harasha rahita raghurau tumha janahu saba rama prabhau
jiva karama basa sukha dukha bhagi jaia avadha deva hita lagi
bara bara gahi carana sa~kocau cali bicari bibudha mati poci
u~ca nivasu nici karatuti dekhi na sakahim parai bibhuti
agila kaju bicari bahori karahahim caha kusala kabi mori
harashi hridaya~ dasaratha pura ai janu graha dasa dusaha dukhadai
do. namu mamthara mamdamati ceri kaikei keri
ajasa petari tahi kari gai gira mati pheri 12 Hearing the gods' plea, Saraswati rises lamenting that she must become a winter night for a lotus-forest. The gods reassure her there is no fault on her part, since Ram is beyond surprise and joy, and she knows his divine power. Saraswati reflects that the gods are of inferior judgment — high dwellers with low deeds, unable to bear another's prosperity; yet for their sake she arrives in Ayodhya like a painful planetary period taking bodily form. She overturns the mind of Manthara — Kaikeyi's dim-witted hunchbacked maidservant, a very vessel of infamy — and departs.
देवताओं की विनती सुनकर सरस्वती पछताते हुए कहती हैं: "मैं कमल-वन की हिम-रात्रि बन रही हूँ।" देवता कहते हैं: "माँ, तुम्हारा कोई दोष नहीं — राम तो विस्मय-हर्ष से परे हैं, तुम उनका प्रभाव जानती हो।" सरस्वती सोचती हैं: "देवताओं की मति कमजोर है — ऊँचा निवास, नीची करतूत; दूसरों की समृद्धि देख नहीं सकते।" फिर देव-हित सोचकर वे अवध पहुँचती हैं — मानो दुखदाई ग्रह-दशा देह धरकर आई हो। वे मंथरा — कैकेयी की मंदमति कुबड़ी दासी और अपयश की पेटारी — की बुद्धि फेरकर चली जाती हैं।
This is verse 12 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Invocatory Verses & Ram's Coronation Announced” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.