Ayodhya Kand Verse 114
सीता लखन सहित रघुराई। गाँव निकट जब निकसहिं जाई ॥
सुनि सब बाल बृद्ध नर नारी। चलहिं तुरत गृहकाजु बिसारी ॥
राम लखन सिय रूप निहारी। पाइ नयनफलु होहिं सुखारी ॥
सजल बिलोचन पुलक सरीरा। सब भए मगन देखि दोउ बीरा ॥
बरनि न जाइ दसा तिन्ह केरी। लहि जनु रंकन्ह सुरमनि ढेरी ॥
एकन्ह एक बोलि सिख देहीं। लोचन लाहु लेहु छन एहीं ॥
रामहि देखि एक अनुरागे। चितवत चले जाहिं सँग लागे ॥
एक नयन मग छबि उर आनी। होहिं सिथिल तन मन बर बानी ॥
दो. एक देखिं बट छाँह भलि डासि मृदुल तृन पात।
कहहिं गवाँइअ छिनुकु श्रमु गवनब अबहिं कि प्रात ॥ ११४ ॥sītā lakhana sahita raghurāī| gā~va nikaṭa jaba nikasahiṃ jāī ||
suni saba bāla bṛddha nara nārī| calahiṃ turata gṛhakāju bisārī ||
rāma lakhana siya rūpa nihārī| pāi nayanaphalu hohiṃ sukhārī ||
sajala bilocana pulaka sarīrā| saba bhae magana dekhi dou bīrā ||
barani na jāi dasā tinha kerī| lahi janu raṃkanha suramani ḍherī ||
ekanha eka boli sikha dehīṃ| locana lāhu lehu chana ehīṃ ||
rāmahi dekhi eka anurāge| citavata cale jāhiṃ sa~ga lāge ||
eka nayana maga chabi ura ānī| hohiṃ sithila tana mana bara bānī ||
do. eka dekhiṃ baṭa chā~ha bhali ḍāsi mṛdula tṛna pāta|
kahahiṃ gavā~ia chinuku śramu gavanaba abahiṃ ki prāta || 114 ||sita lakhana sahita raghurai ga~va nikata jaba nikasahim jai
suni saba bala briddha nara nari calahim turata grihakaju bisari
rama lakhana siya rupa nihari pai nayanaphalu hohim sukhari
sajala bilocana pulaka sarira saba bhae magana dekhi dou bira
barani na jai dasa tinha keri lahi janu ramkanha suramani dheri
ekanha eka boli sikha dehim locana lahu lehu chana ehim
ramahi dekhi eka anurage citavata cale jahim sa~ga lage
eka nayana maga chabi ura ani hohim sithila tana mana bara bani
do. eka dekhim bata cha~ha bhali dasi mridula trina pata
kahahim gava~ia chinuku shramu gavanaba abahim ki prata 114 Whenever Raghurai passed near a village with Sita and Lakshman, at the mere news old and young, men and women, left their households and hurried out at once. Beholding the beauty of Ram, Lakshman and Sita they felt their eyes had earned their purpose; they were filled with joy, eyes brimming with tears, bodies thrilled with delight — all were absorbed in the sight of the two heroes. Their condition was beyond description, as if the destitute had found a mountain of wish-fulfilling gems. They called one another, saying — take the reward of your eyes this very moment! Some, overcome with love at the sight of Ram, began walking alongside him, while others, having lodged the image in their hearts, became limp with bliss.
जब सीता, लक्ष्मण-सहित रघुराज किसी गाँव के पास से निकलते तो सुनते ही बूढ़े-बच्चे, नर-नारी सब घर का काम छोड़कर तुरन्त चल पड़ते। राम, लक्ष्मण और सीता का रूप देखकर नेत्र-फल पाते और सुखी होते; नेत्र जल से भर जाते, शरीर पुलकित हो जाता — सब दोनों वीरों को देखकर मग्न हो जाते। उनकी दशा वर्णन से परे थी — मानो दरिद्रों को चिन्तामणि की ढेरी मिल गई। एक दूसरे को बुलाकर कहते — इस क्षण नेत्रों का लाभ लो! राम को देखकर एक अनुरागी तो चलते-चलते साथ ही हो लेते और एक छवि को हृदय में बसाकर शिथिल हो जाते।
This is verse 114 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Kevat Episode & Crossing the Ganga” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.