Ayodhya Kand Verse 110
सुनत तीरवासी नर नारी। धाए निज निज काज बिसारी ॥
लखन राम सिय सुन्दरताई। देखि करहिं निज भाग्य बड़ाई ॥
अति लालसा बसहिं मन माहीं। नाउँ गाउँ बूझत सकुचाहीं ॥
जे तिन्ह महुँ बयबिरिध सयाने। तिन्ह करि जुगुति रामु पहिचाने ॥
सकल कथा तिन्ह सबहि सुनाई। बनहि चले पितु आयसु पाई ॥
सुनि सबिषाद सकल पछिताहीं। रानी रायँ कीन्ह भल नाहीं ॥
तेहि अवसर एक तापसु आवा। तेजपुंज लघुबयस सुहावा ॥
कवि अलखित गति बेषु बिरागी। मन क्रम बचन राम अनुरागी ॥
दो. सजल नयन तन पुलकि निज इष्टदेउ पहिचानि।
परेउ दंड जिमि धरनितल दसा न जाइ बखानि ॥ ११० ॥sunata tīravāsī nara nārī| dhāe nija nija kāja bisārī ||
lakhana rāma siya sundaratāī| dekhi karahiṃ nija bhāgya baḍa़āī ||
ati lālasā basahiṃ mana māhīṃ| nāu~ gāu~ būjhata sakucāhīṃ ||
je tinha mahu~ bayabiridha sayāne| tinha kari juguti rāmu pahicāne ||
sakala kathā tinha sabahi sunāī| banahi cale pitu āyasu pāī ||
suni sabiṣāda sakala pachitāhīṃ| rānī rāya~ kīnha bhala nāhīṃ ||
tehi avasara eka tāpasu āvā| tejapuṃja laghubayasa suhāvā ||
kavi alakhita gati beṣu birāgī| mana krama bacana rāma anurāgī ||
do. sajala nayana tana pulaki nija iṣṭadeu pahicāni|
pareu daṃḍa jimi dharanitala dasā na jāi bakhāni || 110 ||sunata tiravasi nara nari dhae nija nija kaja bisari
lakhana rama siya sundaratai dekhi karahim nija bhagya bada़ai
ati lalasa basahim mana mahim nau~ gau~ bujhata sakucahim
je tinha mahu~ bayabiridha sayane tinha kari juguti ramu pahicane
sakala katha tinha sabahi sunai banahi cale pitu ayasu pai
suni sabishada sakala pachitahim rani raya~ kinha bhala nahim
tehi avasara eka tapasu ava tejapumja laghubayasa suhava
kavi alakhita gati beshu biragi mana krama bacana rama anuragi
do. sajala nayana tana pulaki nija ishtadeu pahicani
pareu damda jimi dharanitala dasa na jai bakhani 110 Riverbank dwellers abandoned their tasks and ran to see them; beholding the beauty of Lakshman, Ram and Sita they praised their own good fortune. Their hearts burned with longing yet they hesitated to ask for names and village. The elderly and wise among them recognised Ram by reasoning and narrated the full story to all — that he goes to the forest on his father's command. Hearing this everyone was filled with sorrow and said the king and queen had not done well. At that moment a radiant young ascetic arrived — one whose movements no poet could describe, a renunciant devoted to Ram in thought, deed and word.
तीर के निवासी नर-नारी अपने काम छोड़कर दौड़ पड़ते; लक्ष्मण, राम और सीता की सुन्दरता देखकर अपने भाग्य की सराहना करते। अति लालसा मन में थी पर नाम-गाँव पूछते संकोच हो रहा था। जो उनमें बुजुर्ग और समझदार थे उन्होंने युक्ति से राम को पहचाना और सबको पूरी कथा सुनाई कि पिता की आज्ञा मानकर वन को जा रहे हैं। यह सुनकर सब विषाद में डूब गए — राजा और रानी ने ठीक नहीं किया। उसी समय एक तेजस्वी युवा तपस्वी आया — कवि भी जिसकी गति न जान सकें, ऐसे वैरागी, मन-कर्म-वचन से राम का अनुरागी।
This is verse 110 of 326 in Ayodhya Kand (अयोध्याकाण्ड), from the section “Kevat Episode & Crossing the Ganga” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.