Aranya Kand Verse 43
सुनहु उदार सहज रघुनायक। सुंदर अगम सुगम बर दायक ॥
देहु एक बर मागउँ स्वामी। जद्यपि जानत अंतरजामी ॥
जानहु मुनि तुम्ह मोर सुभाऊ। जन सन कबहुँ कि करउँ दुराऊ ॥
कवन बस्तु असि प्रिय मोहि लागी। जो मुनिबर न सकहु तुम्ह मागी ॥
जन कहुँ कछु अदेय नहिं मोरें। अस बिस्वास तजहु जनि भोरें ॥
तब नारद बोले हरषाई । अस बर मागउँ करउँ ढिठाई ॥
जद्यपि प्रभु के नाम अनेका। श्रुति कह अधिक एक तें एका ॥
राम सकल नामन्ह ते अधिका। होउ नाथ अघ खग गन बधिका ॥
दो. राका रजनी भगति तव राम नाम सोइ सोम।
अपर नाम उडगन बिमल बसुहुँ भगत उर ब्योम ॥ ४२(क) ॥sunahu udāra sahaja raghunāyaka| suṃdara agama sugama bara dāyaka ||
dehu eka bara māgau~ svāmī| jadyapi jānata aṃtarajāmī ||
jānahu muni tumha mora subhāū| jana sana kabahu~ ki karau~ durāū ||
kavana bastu asi priya mohi lāgī| jo munibara na sakahu tumha māgī ||
jana kahu~ kachu adeya nahiṃ moreṃ| asa bisvāsa tajahu jani bhoreṃ ||
taba nārada bole haraṣāī | asa bara māgau~ karau~ ḍhiṭhāī ||
jadyapi prabhu ke nāma anekā| śruti kaha adhika eka teṃ ekā ||
rāma sakala nāmanha te adhikā| hou nātha agha khaga gana badhikā ||
do. rākā rajanī bhagati tava rāma nāma soi soma|
apara nāma uḍagana bimala basuhu~ bhagata ura byoma || 42(ka) ||sunahu udara sahaja raghunayaka sumdara agama sugama bara dayaka
dehu eka bara magau~ svami jadyapi janata amtarajami
janahu muni tumha mora subhau jana sana kabahu~ ki karau~ durau
kavana bastu asi priya mohi lagi jo munibara na sakahu tumha magi
jana kahu~ kachu adeya nahim morem asa bisvasa tajahu jani bhorem
taba narada bole harashai asa bara magau~ karau~ dhithai
jadyapi prabhu ke nama aneka shruti kaha adhika eka tem eka
rama sakala namanha te adhika hou natha agha khaga gana badhika
do. raka rajani bhagati tava rama nama soi soma
apara nama udagana bimala basuhu~ bhagata ura byoma 42(ka) Ram bathed in that supremely beautiful lake and experienced great joy, then sat with Lakshman in the shade of a fine tree. Gods and sages arrived, offered their praises, and departed to their own abodes. Narada, observing from a distance, saw Ram seated as though in the ache of separation; he thought: 'The Lord bears so much sorrow having accepted my curse — such an opportunity to serve him will not come again.' With this thought, he came with his veena and sang Ram's story in a gentle voice; Ram rose and embraced him again and again, while Lakshman reverently washed the sage's feet.
राम ने उस अत्यन्त सुन्दर सरोवर में स्नान किया और परम सुख पाया; सुन्दर वृक्ष-छाया में अनुज-सहित विराजे। तब देव और मुनि आए, स्तुति करके अपने धाम चले गए। नारद ने दूर से देखा कि प्रभु विरहवंत-से बैठे हैं; उनके मन में आया — 'मेरे शाप को स्वीकार करके प्रभु नाना दुख सह रहे हैं, ऐसा अवसर फिर न होगा।' यह सोचकर वे वीणा लिए आए, मृदु वाणी से राम-चरित गाए; राम ने उन्हें उठाकर बार-बार हृदय से लगाया और लक्ष्मण ने आदर के साथ उनके चरण पखारे।
This is verse 43 of 48 in Aranya Kand (अरण्यकाण्ड), from the section “Shabari, Navadha Bhakti & Pampasarovar” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.