Aranya Kand Verse 27
तेहि बन निकट दसानन गयऊ। तब मारीच कपटमृग भयऊ ॥
अति बिचित्र कछु बरनि न जाई। कनक देह मनि रचित बनाई ॥
सीता परम रुचिर मृग देखा। अंग अंग सुमनोहर बेषा ॥
सुनहु देव रघुबीर कृपाला। एहि मृग कर अति सुंदर छाला ॥
सत्यसंध प्रभु बधि करि एही। आनहु चर्म कहति बैदेही ॥
तब रघुपति जानत सब कारन। उठे हरषि सुर काजु सँवारन ॥
मृग बिलोकि कटि परिकर बाँधा। करतल चाप रुचिर सर साँधा ॥
प्रभु लछिमनिहि कहा समुझाई। फिरत बिपिन निसिचर बहु भाई ॥
सीता केरि करेहु रखवारी। बुधि बिबेक बल समय बिचारी ॥
प्रभुहि बिलोकि चला मृग भाजी। धाए रामु सरासन साजी ॥
निगम नेति सिव ध्यान न पावा। मायामृग पाछें सो धावा ॥
कबहुँ निकट पुनि दूरि पराई। कबहुँक प्रगटइ कबहुँ छपाई ॥
प्रगटत दुरत करत छल भूरी। एहि बिधि प्रभुहि गयउ लै दूरी ॥
तब तकि राम कठिन सर मारा। धरनि परेउ करि घोर पुकारा ॥
लछिमन कर प्रथमहिं लै नामा। पाछें सुमिरेसि मन महुँ रामा ॥
प्रान तजत प्रगटेसि निज देहा। सुमिरेसि रामु समेत सनेहा ॥
अंतर प्रेम तासु पहिचाना। मुनि दुर्लभ गति दीन्हि सुजाना ॥
दो. बिपुल सुमन सुर बरषहिं गावहिं प्रभु गुन गाथ।
निज पद दीन्ह असुर कहुँ दीनबंधु रघुनाथ ॥ २७ ॥tehi bana nikaṭa dasānana gayaū| taba mārīca kapaṭamṛga bhayaū ||
ati bicitra kachu barani na jāī| kanaka deha mani racita banāī ||
sītā parama rucira mṛga dekhā| aṃga aṃga sumanohara beṣā ||
sunahu deva raghubīra kṛpālā| ehi mṛga kara ati suṃdara chālā ||
satyasaṃdha prabhu badhi kari ehī| ānahu carma kahati baidehī ||
taba raghupati jānata saba kārana| uṭhe haraṣi sura kāju sa~vārana ||
mṛga biloki kaṭi parikara bā~dhā| karatala cāpa rucira sara sā~dhā ||
prabhu lachimanihi kahā samujhāī| phirata bipina nisicara bahu bhāī ||
sītā keri karehu rakhavārī| budhi bibeka bala samaya bicārī ||
prabhuhi biloki calā mṛga bhājī| dhāe rāmu sarāsana sājī ||
nigama neti siva dhyāna na pāvā| māyāmṛga pācheṃ so dhāvā ||
kabahu~ nikaṭa puni dūri parāī| kabahu~ka pragaṭai kabahu~ chapāī ||
pragaṭata durata karata chala bhūrī| ehi bidhi prabhuhi gayau lai dūrī ||
taba taki rāma kaṭhina sara mārā| dharani pareu kari ghora pukārā ||
lachimana kara prathamahiṃ lai nāmā| pācheṃ sumiresi mana mahu~ rāmā ||
prāna tajata pragaṭesi nija dehā| sumiresi rāmu sameta sanehā ||
aṃtara prema tāsu pahicānā| muni durlabha gati dīnhi sujānā ||
do. bipula sumana sura baraṣahiṃ gāvahiṃ prabhu guna gātha|
nija pada dīnha asura kahu~ dīnabaṃdhu raghunātha || 27 ||tehi bana nikata dasanana gayau taba marica kapatamriga bhayau
ati bicitra kachu barani na jai kanaka deha mani racita banai
sita parama rucira mriga dekha amga amga sumanohara besha
sunahu deva raghubira kripala ehi mriga kara ati sumdara chala
satyasamdha prabhu badhi kari ehi anahu carma kahati baidehi
taba raghupati janata saba karana uthe harashi sura kaju sa~varana
mriga biloki kati parikara ba~dha karatala capa rucira sara sa~dha
prabhu lachimanihi kaha samujhai phirata bipina nisicara bahu bhai
sita keri karehu rakhavari budhi bibeka bala samaya bicari
prabhuhi biloki cala mriga bhaji dhae ramu sarasana saji
nigama neti siva dhyana na pava mayamriga pachem so dhava
kabahu~ nikata puni duri parai kabahu~ka pragatai kabahu~ chapai
pragatata durata karata chala bhuri ehi bidhi prabhuhi gayau lai duri
taba taki rama kathina sara mara dharani pareu kari ghora pukara
lachimana kara prathamahim lai nama pachem sumiresi mana mahu~ rama
prana tajata pragatesi nija deha sumiresi ramu sameta saneha
amtara prema tasu pahicana muni durlabha gati dinhi sujana
do. bipula sumana sura barashahim gavahim prabhu guna gatha
nija pada dinha asura kahu~ dinabamdhu raghunatha 27 Near that forest Maricha assumed the extraordinarily wondrous form of a deer with a body glittering like gold set with gems; Sita saw the supremely beautiful deer and asked Ram to bring its hide. Ram, knowing the full truth yet rising joyfully to accomplish the gods' purpose, instructed Lakshman to guard Sita and gave chase to the deer with bow and arrows in hand. The deer lured him far away by appearing and disappearing in a play of endless deception; Ram then released a sharp arrow and Maricha fell to the earth — calling out first in Lakshman's voice then remembering Ram in his heart — and on dying revealed his true form. Ram, recognizing the love within him, granted the demon a state of liberation rare even for sages.
मारीच ने उस वन के निकट पहुँचकर अत्यंत विचित्र कनक-मणि-जटित सोने के रंग का मृग रूप धारण किया; सीता ने उस परम सुंदर मृग को देखकर राम से उसकी खाल माँगी। तब राम सब जानते हुए भी देव-कार्य सँवारने को हर्षित होकर उठे और लक्ष्मण को सीता की रखवाली का निर्देश दे धनुष-बाण लेकर मृग के पीछे दौड़े। मृग कभी पास, कभी दूर — प्रकट-अप्रकट होता हुआ, छल करता हुआ प्रभु को दूर ले गया; तब राम ने कठोर बाण मार दिया और मारीच धरती पर गिरते हुए पहले लक्ष्मण का, फिर राम का नाम पुकारकर प्राण त्यागने पर अपना असली रूप प्रकट किया — राम ने उसे मुनियों को भी दुर्लभ गति दी।
This is verse 27 of 48 in Aranya Kand (अरण्यकाण्ड), from the section “Ravana's Plot, Maricha & Sita Haran” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.