Aranya Kand Verse 11
कह मुनि प्रभु सुनु बिनती मोरी। अस्तुति करौं कवन बिधि तोरी ॥
महिमा अमित मोरि मति थोरी। रबि सन्मुख खद्योत अँजोरी ॥
श्याम तामरस दाम शरीरं। जटा मुकुट परिधन मुनिचीरं ॥
पाणि चाप शर कटि तूणीरं। नौमि निरंतर श्रीरघुवीरं ॥
मोह विपिन घन दहन कृशानुः। संत सरोरुह कानन भानुः ॥
निशिचर करि वरूथ मृगराजः। त्रातु सदा नो भव खग बाजः ॥
अरुण नयन राजीव सुवेशं। सीता नयन चकोर निशेशं ॥
हर ह्रदि मानस बाल मरालं। नौमि राम उर बाहु विशालं ॥
संशय सर्प ग्रसन उरगादः। शमन सुकर्कश तर्क विषादः ॥
भव भंजन रंजन सुर यूथः। त्रातु सदा नो कृपा वरूथः ॥
निर्गुण सगुण विषम सम रूपं। ज्ञान गिरा गोतीतमनूपं ॥
अमलमखिलमनवद्यमपारं। नौमि राम भंजन महि भारं ॥
भक्त कल्पपादप आरामः। तर्जन क्रोध लोभ मद कामः ॥
अति नागर भव सागर सेतुः। त्रातु सदा दिनकर कुल केतुः ॥
अतुलित भुज प्रताप बल धामः। कलि मल विपुल विभंजन नामः ॥
धर्म वर्म नर्मद गुण ग्रामः। संतत शं तनोतु मम रामः ॥
जदपि बिरज ब्यापक अबिनासी। सब के हृदयँ निरंतर बासी ॥
तदपि अनुज श्री सहित खरारी। बसतु मनसि मम काननचारी ॥
जे जानहिं ते जानहुँ स्वामी। सगुन अगुन उर अंतरजामी ॥
जो कोसल पति राजिव नयना। करउ सो राम हृदय मम अयना।
अस अभिमान जाइ जनि भोरे। मैं सेवक रघुपति पति मोरे ॥
सुनि मुनि बचन राम मन भाए। बहुरि हरषि मुनिबर उर लाए ॥
परम प्रसन्न जानु मुनि मोही। जो बर मागहु देउ सो तोही ॥
मुनि कह मै बर कबहुँ न जाचा। समुझि न परइ झूठ का साचा ॥
तुम्हहि नीक लागै रघुराई। सो मोहि देहु दास सुखदाई ॥
अबिरल भगति बिरति बिग्याना। होहु सकल गुन ग्यान निधाना ॥
प्रभु जो दीन्ह सो बरु मैं पावा। अब सो देहु मोहि जो भावा ॥
दो. अनुज जानकी सहित प्रभु चाप बान धर राम।
मम हिय गगन इंदु इव बसहु सदा निहकाम ॥ ११ ॥kaha muni prabhu sunu binatī morī| astuti karauṃ kavana bidhi torī ||
mahimā amita mori mati thorī| rabi sanmukha khadyota a~jorī ||
śyāma tāmarasa dāma śarīraṃ| jaṭā mukuṭa paridhana municīraṃ ||
pāṇi cāpa śara kaṭi tūṇīraṃ| naumi niraṃtara śrīraghuvīraṃ ||
moha vipina ghana dahana kṛśānuḥ| saṃta saroruha kānana bhānuḥ ||
niśicara kari varūtha mṛgarājaḥ| trātu sadā no bhava khaga bājaḥ ||
aruṇa nayana rājīva suveśaṃ| sītā nayana cakora niśeśaṃ ||
hara hradi mānasa bāla marālaṃ| naumi rāma ura bāhu viśālaṃ ||
saṃśaya sarpa grasana uragādaḥ| śamana sukarkaśa tarka viṣādaḥ ||
bhava bhaṃjana raṃjana sura yūthaḥ| trātu sadā no kṛpā varūthaḥ ||
nirguṇa saguṇa viṣama sama rūpaṃ| jñāna girā gotītamanūpaṃ ||
amalamakhilamanavadyamapāraṃ| naumi rāma bhaṃjana mahi bhāraṃ ||
bhakta kalpapādapa ārāmaḥ| tarjana krodha lobha mada kāmaḥ ||
ati nāgara bhava sāgara setuḥ| trātu sadā dinakara kula ketuḥ ||
atulita bhuja pratāpa bala dhāmaḥ| kali mala vipula vibhaṃjana nāmaḥ ||
dharma varma narmada guṇa grāmaḥ| saṃtata śaṃ tanotu mama rāmaḥ ||
jadapi biraja byāpaka abināsī| saba ke hṛdaya~ niraṃtara bāsī ||
tadapi anuja śrī sahita kharārī| basatu manasi mama kānanacārī ||
je jānahiṃ te jānahu~ svāmī| saguna aguna ura aṃtarajāmī ||
jo kosala pati rājiva nayanā| karau so rāma hṛdaya mama ayanā|
asa abhimāna jāi jani bhore| maiṃ sevaka raghupati pati more ||
suni muni bacana rāma mana bhāe| bahuri haraṣi munibara ura lāe ||
parama prasanna jānu muni mohī| jo bara māgahu deu so tohī ||
muni kaha mai bara kabahu~ na jācā| samujhi na parai jhūṭha kā sācā ||
tumhahi nīka lāgai raghurāī| so mohi dehu dāsa sukhadāī ||
abirala bhagati birati bigyānā| hohu sakala guna gyāna nidhānā ||
prabhu jo dīnha so baru maiṃ pāvā| aba so dehu mohi jo bhāvā ||
do. anuja jānakī sahita prabhu cāpa bāna dhara rāma|
mama hiya gagana iṃdu iva basahu sadā nihakāma || 11 ||kaha muni prabhu sunu binati mori astuti karaum kavana bidhi tori
mahima amita mori mati thori rabi sanmukha khadyota a~jori
shyama tamarasa dama shariram jata mukuta paridhana municiram
pani capa shara kati tuniram naumi niramtara shriraghuviram
moha vipina ghana dahana krishanuh samta saroruha kanana bhanuh
nishicara kari varutha mrigarajah tratu sada no bhava khaga bajah
aruna nayana rajiva suvesham sita nayana cakora nishesham
hara hradi manasa bala maralam naumi rama ura bahu vishalam
samshaya sarpa grasana uragadah shamana sukarkasha tarka vishadah
bhava bhamjana ramjana sura yuthah tratu sada no kripa varuthah
nirguna saguna vishama sama rupam jnana gira gotitamanupam
amalamakhilamanavadyamaparam naumi rama bhamjana mahi bharam
bhakta kalpapadapa aramah tarjana krodha lobha mada kamah
ati nagara bhava sagara setuh tratu sada dinakara kula ketuh
atulita bhuja pratapa bala dhamah kali mala vipula vibhamjana namah
dharma varma narmada guna gramah samtata sham tanotu mama ramah
jadapi biraja byapaka abinasi saba ke hridaya~ niramtara basi
tadapi anuja shri sahita kharari basatu manasi mama kananacari
je janahim te janahu~ svami saguna aguna ura amtarajami
jo kosala pati rajiva nayana karau so rama hridaya mama ayana
asa abhimana jai jani bhore maim sevaka raghupati pati more
suni muni bacana rama mana bhae bahuri harashi munibara ura lae
parama prasanna janu muni mohi jo bara magahu deu so tohi
muni kaha mai bara kabahu~ na jaca samujhi na parai jhutha ka saca
tumhahi nika lagai raghurai so mohi dehu dasa sukhadai
abirala bhagati birati bigyana hohu sakala guna gyana nidhana
prabhu jo dinha so baru maim pava aba so dehu mohi jo bhava
do. anuja janaki sahita prabhu capa bana dhara rama
mama hiya gagana imdu iva basahu sada nihakama 11 Sutikshna tells the Lord: my understanding is small and your glory immeasurable — yet I offer praise, as a firefly might glow before the sun. He then offers an extended Sanskrit hymn describing Ram as the sun that causes the lotus-hearts of saints to bloom, as the fire that burns the forest of delusion, as a pure swan-child in the sky of Shiva's heart, and as the one who frees souls from the terror of worldly existence. He then asks for whatever boon Ram wishes to grant, and finally prays: 'May Ram, bearing bow and arrow, with Sita and Lakshman, dwell desirelessly in my heart as the moon in the sky.'
सुतीक्ष्ण प्रभु से कहते हैं — हे नाथ, मेरी महिमा थोड़ी और आपकी महिमा अपरिमित है; फिर भी मैं आपकी स्तुति करता हूँ — जैसे जुगनू सूर्य के सामने प्रकाश करे। वे एक विस्तृत संस्कृत स्तुति करते हैं जिसमें राम को मोह-वन को जलाने वाले, संत-कमलों के सूर्य, हृदयाकाश में बाल-हंस के समान निर्मल और भव-भय-मोचक बताया है। फिर राम से वर माँगते हैं — जो भी आपको भाए वही दीजिए; और अन्त में यही कहते हैं: 'सीता-लक्ष्मण सहित चाप-बाण धारी राम मेरे हृदय-गगन में चन्द्रमा की भाँति निष्काम होकर सदा वास करें।'
This is verse 11 of 48 in Aranya Kand (अरण्यकाण्ड), from the section “Sharabhanga, Sutikshna, Agastya & Forest Sages” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.