Sundar Kand Verse 42
सुनहु पवनसुत रहनि हमारी। जिमि दसनन्हि महँ जीभ बिचारी॥ तात कबहुँ मोहि जानि अनाथा। करिहहिं कृपा भानुकुल नाथा॥ १॥
sunahu pavanasuta rahani hamārī| jimi dasananhi maha~ jībha bicārī|| tāta kabahu~ mohi jāni anāthā| karihahiṃ kṛpā bhānukula nāthā|| 1||
sunahu pavanasuta rahani hamari jimi dasananhi maha~ jibha bicari tata kabahu~ mohi jani anatha karihahim kripa bhanukula natha 1
Vibhishana said — O son of the wind, hear the condition of my life here: it is like that of a helpless tongue surrounded on all sides by teeth. O dear friend, will the Lord of the solar dynasty, Shree Rama, ever show compassion on me, knowing me to be utterly without refuge?
विभीषण जी बोले — हे पवनपुत्र! सुनो, इस लंका में मेरी स्थिति वैसी ही है जैसे दाँतों के बीच बेचारी जीभ की होती है। हे तात! कभी मुझ अनाथ को जानकर क्या सूर्यकुल के स्वामी श्री राम जी मुझ पर कृपा करेंगे?
This is verse 42 of 351 in Sundar Kand (सुन्दरकाण्ड), from the section “Entering Lanka” of Goswami Tulsidas’ Ramcharitmanas.